Hellen Dankers

Nu de staat zich eens te meer onbetrouwbaar heeft getoond door op een sneaky manier toch weer de afschuwelijke box 3 wetgeving door te willen drukken heb ik gister, in het vliegtuig naar Curaçao, uitgebreid de tijd gehad om na te denken waarom dit me zo mateloos irriteert. En waarom ik er zoveel tijd in heb gestoken om de desastreuse effecten zichtbaar te maken via 2028box3.nl. Het is namelijk niet dat het mij enorm zal gaan raken. Ik heb ook een BV en het is relatief eenvoudig om box 3 bezittingen over te hevelen naar box 2, ook al krijg je dan weer andere nadelen terug. Het is ook niet dat ik gebonden zit aan Nederland. Ik woon reeds een deel van het jaar ver weg, op een tropisch eiland. Ik kan overal naartoe met mijn gezin. Ik heb mijn leven en inkomen al zo ingericht dat ik behoorlijk flexibel ben. Ik zal dus niet het grootste slachtoffer worden van deze box 3 diefstal. Maar wat me waarschijnlijk het meest irriteert is dat het nooit stopt. Alhoewel ik libertarisch ben ingesteld en ik belastingheffing principieel diefstal vindt kan ik er nog enigszins mee leven als ik belast wordt op bijv. een stukje inkomen. Of dat ik BTW moet betalen over goederen en diensten die ik koop. Ik ben het er niet mee eens maar ik kan dat accepteren. Niet alles in het leven is perfect. Maar waar ik als ondernemer altijd naar heb gestreefd is dat als ik in de eerste helft van mijn leven structureel grote risico's neem, lef toon en 'all in' ga om van mijn bedrijf een succes te maken, dat ik daar in het tweede deel van mijn leven de vruchten van kan plukken. Dat ik zelf mijn pensioen eerder bij elkaar zou kunnen verdienen. Ook om een stukje vrijheid voor mezelf op te bouwen. Zonder ooit een cent subsidie te hebben ontvangen, als werkgever voor heel veel mensen en gezinnen. Alles op eigen kracht, nadat ik reeds vele miljoenen euro's aan belasting heb bijgedragen. Wat me dus het meeste steekt is dat dat je zelfs dat bij voorkeur onmogelijk wordt gemaakt in Nederland. Dat iets opbouwen bij voorbaat 'verdacht' is. Dat eigen bestuurlijke onkunde en financieel wanbeleid wordt afgewenteld op mensen die er wel wat van maken. Afpakken omdat dat 'eerlijk' is. Dooddoeners als 'sterkste schouders, zwaarste lasten'. Uitgesproken door mensen die nog nooit zelf een euro hebben verdiend of enig risico hebben gelopen. Mensen waarbij hun goudgerande pensioenen gewaarborgd zijn en als het leven ook voor hen te duur wordt, dat ze gewoon even een forse indexering inbouwen op hun eigen salaris. Mensen die parasiteren op de productieven, de mensen die bijdragen aan het BBP. Aan de BV Nederland. Boeren, vissers, ondernemers, hardwerkende werknemers. Een overheid zou in dienst moeten staan van het land en haar bevolking. De realiteit is dat dat allang omgedraaid is. Nee, nadat je met pijn en moeite in het meest genivelleerde land ter wereld eindelijk iets hebt overgehouden nadat je geld al maximaal is belast over ontelbare fiscale schijven, en dat je dan de pijnlijke conclusie moet trekken dat zelfs dat je niet wordt toegestaan om daarmee wat vermogen en dus vrijheid op te bouwen... ja dan breekt er iets. En dan kom je op een punt dat het gewoon genoeg is. Dan is het klaar. De spreekwoordelijke druppel. De kruik gaat zolang te water tot hij barst.