C Van Gampelaere

Het erge aan Wassalongate is dat niemand van zijn stoel viel. Deze ontsporing is namelijk een product van een bestuurscultuur in Vlaanderen die decennia oud is: de neiging om beperkte bevoegdheden zo expansief mogelijk in te vullen, zowel via regelgeving, beleid, als subsidiëring van middenveld. Die cultuur leidt ertoe dat Vlaamse ministers niet louter doen wat noodzakelijk is, maar daarbovenop ook wat zij en hun partij 'nuttig' achten. Bij Vlaamse regeringsvormingen wordt telkens gebikkeld om een zo groot mogelijk budget voor het eigen departement. Dan kan je als minister zeggen dat je "gevochten hebt voor je bevoegdheden". Maar eenmaal binnen, moest dat potje uiteraard ook helemaal worden uitgeven. Anders vragen andere ministers een reductie daarvan bij de volgende begrotingsronde. Het is deze politieke cultuur die over de decennia heen leidde tot het subsidiëren van vzw's voor niet-noodzakelijke taken, bovenop een steeds vettere administratie, die zich ook met niet-noodzakelijke taken ging bezig houden. Voeg daaraan toe je bevoegdheden als 'welzijn', 'jeugd', 'gelijke kansen' en 'klimaat' ad infinitum kunt oprekken, en je beseft hoe we bij Wassalongate zijn aanbeland. Het zou daarom jammer zijn om nu te focussen op dit ene inderdaad zéér foute dossier van minister Gennez. Wassalongate is slechts een symptoom van een kwaal die véél dieper gaat, véél ouder is en tegelijk een partij-overschrijdend fenomeen betreft. Het debat moet ten gronde gevoerd. En dat debat draait centraal rond deze vraag. Willen we de huidige expansieve en pedagogische overheidscultuur in Vlaanderen behouden, goed wetende dat deze onvermijdelijk gepaard gaat met nodeloos hoge fiscale druk en regelneverij? Of willen we een veel beperktere en terughoudendere Vlaamse overheid die louter zijn kerntaken uitvoert, en er verder een expliciet doel van maakt om burgers en bedrijven maximale vrijheid en de laagst mogelijke belastingdruk te gunnen?