Mehmet AÇIK

“Eleyse’llâhu bi-kâfin abdeh.” “Allah kuluna kâfi değil midir?” (Zümer, 39/36) Yâ Rabbi… Bu gece huzuruna aczimi itiraf ederek yöneliyorum. Sen hâlimi ben anlatmadan bilirsin. Söyleyebildiklerimi de içimde mahfuz kalanları da; gözümden döküleni de gönlümde sakladığımı da ilmin kuşatmıştır. Ben ise yarını bilmiyorum Yâ Rabbi. Önümde ne bulunduğunu, hangi kapının açılacağını, hangi işin nasıl nihayete ereceğini bilmiyorum. Ve insan, bilmediği şeyden korkuyor. “Eleyse’llâhu bi-kâfin abdeh…” Bu ilâhî hitabın önünde başımı eğiyorum. Sen kuluna kâfisin Yâ Rabbi. Kâfi olan Senin kudretin, Senin rahmetin, Senin inayetindir. Benim vazifem ise kulluk etmek, helâl sebeplere sarılmak, dua etmek ve neticeyi Sana teslim etmektir. Fakat itiraf ediyorum: Bunu dilim söylüyor; gönlüm her vakit taşıyamıyor. Bir iş geciktiğinde endişeleniyorum. Bir kapı kapandığında içim daralıyor. Hesabım imkân vermediğinde korkuyorum. Gecenin sessizliğinde yarını düşünmekten yoruluyorum. Beni affeyle Yâ Rabbi. Tevekkülümü kuvvetlendir. Sebepleri yerine getirdikten sonra neticenin yalnız Senin takdirinle meydana geldiğini kalbime yerleştir. Rızkımı helâl ve mübarek eyle. Borçlarımı edâ etmeyi nasip eyle. Müşküllerime hayırlı çözümler ihsan eyle. Hâneme kifâyet, işlerime salah, sevdiklerime afiyet ver. Kimseye söylemediğim ihtiyaçlarımı da Sen bilirsin. Onların içerisinde hakkımda hayırlı olanları lütfunla müyesser eyle; şer bulunanlardan beni muhafaza buyur. Muradımı Senin muradının önüne geçiren bir gönülden Sana sığınırım. Yâ Rabbi… Aczimi gördüğümde ümitsizliğe düşürme; aczimin bana kulluğumu hatırlatmasını nasip eyle. Fakrımı gördüğümde mahlûka zilletle bağlanmaktan koru; bütün nimetlerin hakiki sahibinin Sen olduğunu idrak ettir. Bir sebep ortadan kalktığında rızkın sahibinin sebep olmadığını; bir insan çekildiğinde himayenin insandan gelmediğini; bir kapı kapandığında hazinelerinin eksilmediğini unutmayayım. Ben kulum Yâ Rabbi. Bilgim mahdut, kudretim mahdut, ömrüm mahdut… Sen ise el-Alîm’sin, el-Kadîr’sin, el-Ganî’sin, el-Vekîl’sin. Sana olan yakınlığımı kulluğumun hududundan ayırma. Marifetimi edep, muhabbetimi tâzim, tevekkülümü ubûdiyet ile güzelleştir. Kalbime şu hakikati nakşeyle: Kul kuldur; Rab Rabdir. Kul muhtaçtır; Rabbi Ganî’dir. Kul ister; Rabbi dilediğini hikmetiyle takdir eder. Ve ben, bütün aczimle Sana dua ediyorum: Yâ Rabbi, beni nefsime bir göz açıp kapayıncaya kadar dahi bırakma. Hakkımda hayırlı olanı ihsan, zararlı olanı benden sarf eyle. Takdirine karşı kalbime rızâ, emrine karşı teslimiyet, nimetlerine karşı şükür, imtihanlarına karşı sabr-ı cemîl nasip eyle. Sonunda dilimde yine Senin kelâmın kalsın: “Eleyse’llâhu bi-kâfin abdeh…” Evet Yâ Rabbi. Sen kuluna kâfisin. Bize de bunu yalnız söylemeyi değil, hakkıyla tevekkül ederek yaşamayı nasip eyle. Âmîn yâ Rabbe’l-âlemîn.