Klaas Hoogerwaard aka KlaasWakker

We hoeven er niet meer omheen te draaien: wat veel kritische mensen de afgelopen jaren al diep vanbinnen aanvoelden, is gewoon de keiharde werkelijkheid. Sinds corona heb ik niet meer alleen geluisterd naar wat journalisten zeggen, maar ben ik gaan kijken naar wie ze werkelijk zijn als mens. Ik heb ze allemaal geanalyseerd, van de grote talkshows en kranten tot de kleinste hoekjes en niches. Het maakt eigenlijk helemaal niet meer uit welke kant je op kijkt in het medialandschap: links, rechts, mainstream of 'alternatief', het voelt allemaal als één relatief klein, zelfbedruipend ons-kent-ons-circus. Aan de ene kant heb je de keurige praatprogramma's waar iedereen uit dezelfde vijver vist, elkaar de bal toespeelt en netjes binnen de lijntjes kleurt. En denk je daaraan te ontsnappen door naar de zogenaamd onafhankelijke makers met een donatieknop te gaan? Dan beland je gewoon in het spiegelbeeld: exact hetzelfde spelletje, maar dan met bozere gezichten en een ander verdienmodel. En aan de uiterste randen schreeuwen de meest extreme figuren zo hard mogelijk om aandacht, puur omdat gekte nu eenmaal het beste klikt. En dan heb je nog die hele golf aan zogenaamde 'alternatieve' media en 'vrijheidsstrijders' die sinds corona als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Destijds presenteerden ze zichzelf als de spontane stem van het volk, maar achteraf blijkt het gewoon een strak georganiseerde incrowd te zijn. Achter de schermen wemelt het van de communicatiebureaus, doorgewinterde hoofdredacteuren en directe lijntjes met zowel de politiek als diezelfde mainstream media waar ze op camera zo hard tegenaan schoppen. Het is één grote poppenkast. Ze doen alsof ze jou de rauwe waarheid brengen en je bevrijden van het systeem, maar in werkelijkheid runnen ze een digitaal schoolplein met een peperdure toegangsprijs. Het draaiboek is overal exact hetzelfde. Eerst wordt je identiteit gekaapt: je krijgt een geuzennaam, een eigen taaltje en een duidelijk aangewezen vijand om elke dag boos op te zijn. Zodra je emotioneel aan de haak hangt, begint het eindeloze kleuterklas-drama. Ruzies, moddergooien en schijngevechten tussen de verschillende 'leiders' houden het publiek op het puntje van hun stoel. Maar wie even uitzoomt, ziet dat het één besloten ons-kent-ons-ecosysteem is. Buitenstaanders komen er niet tussen, terwijl de hoofdrolspelers elkaar achter de schermen allang kennen, de baantjes keurig aan elkaar toeschuiven en de bal netjes naar elkaar overspelen. En ondanks al dat stoere gepraat over "buiten het systeem staan", leiden al hun paden uiteindelijk gewoon weer terug naar diezelfde politieke fuik, een nieuwe partij, een nieuw poppetje, een nieuwe verkiezingsbelofte. Maar het meest tenenkrommende is nog wel de onverholen minachting voor de eigen achterban, verpakt in de meest gênante bedeltechnieken. De ene minuut sta je zogenaamd op de barricaden voor de vrijheid, en de volgende minuut wordt er schaamteloos met de digitale collectebus gerammeld. "Doneer nu, want we worden tegengewerkt!" Zolang de volgers maar blijven kijken, klappen en vooral hun portemonnee trekken, vinden deze zelfbenoemde verlossers het allemaal prachtig. Geen echte oppositie, maar een groot toneelstuk waarin iedereen elkaar de baantjes toespeelt over de rug van goedgelovige volgers. En laten we eerlijk zijn: hoe overschat is het hele vak van 'journalist' anno 2026 eigenlijk geworden? Wat zij doen, kan inmiddels iedereen met een smartphone en een internetverbinding. Het stelt niets meer voor, maar ze hangen er een aura van gewichtigheid omheen alsof ze openhartoperaties uitvoeren. In werkelijkheid zijn het niets meer dan regisseurs van een oppervlakkige culture war, die je voortdurend tegen andere mensen en groepen opzetten, je meesleuren in een eindeloze strijd van wij tegen zij en je zo gevangen houden in een psychologische massa die vanuit woede, groepsdenken en collectieve hypnose reageert. Kijk maar naar hoe ze elk groot maatschappelijk thema aanvliegen. Bij de asielstroom zoomen ze eindeloos in op de asielzoekers zelf, of maken ze een dramatisch item bij een demo rond een azc in een dorp als Loosdrecht. Ze filmen de boze burgers, ze filmen de spandoeken, maar ze benoemen nooit de onderliggende mechanismen van verdeel-en-heers die deze hele situatie in stand houden. Ze graven niet naar de echte oorzaken; ze geven je precies genoeg brandstof om op elkaar los te gaan. Hetzelfde voorspelbare draaiboek zie je bij elke schokkende gebeurtenis, of het nu gaat om terrorisme of een tragische moord zoals die op Lisa. Je kunt van tevoren al uittekenen hoe het publiek zand in de ogen wordt gestrooid. Binnen vijf minuten is het verdriet gekaapt en omgebouwd tot kampvorming. Links tegen rechts, man tegen vrouw, wij tegen zij. Het enige doel van al die media-figuren is het creëren van een constante psychologische massa: een groep mensen die in een permanente staat van emotie, woede en hypnose verkeert. Ze trekken je telkens weer een onzinnig, oppervlakkig narratief in, zodat de grote mechanismen van massamanipulatie buiten beeld blijven. Geen enkele journalist, niet in de talkshows en niet bij de alternatieve kanalen, zal ooit uitleggen hoe die massa precies wordt bespeeld en gehypnotiseerd. Want op het moment dat het publiek uit die trance ontwaakt, zijn ze allemaal hun baantje kwijt. En het pijnlijke is: het patroon is overal exact hetzelfde. Het zijn geen incidenten en het is geen onwetendheid, het is een optelsom van dezelfde rotte karaktereigenschappen die je keer op keer terugziet: • Zelfingenomenheid verpakt als moraal: Ze doen alsof ze het beste met de wereld voorhebben, maar het draait maar om één ding: hun eigen ego. Ze vinden het heerlijk om zichzelf op een voetstuk te plaatsen en de gewone burger vanaf boven de les te lezen. • Pure lafheid en kuddegedrag: Ze hebben de mond vol over moed en onafhankelijkheid, maar puntje bij paaltje heeft niemand ruggengraat. Zodra het spannend wordt, kiezen ze massaal voor hun eigen hachje, hun baantje en de goedkeuring van hun eigen clubje. Niemand durft uit de pas te lopen. • Neppe betrokkenheid: Ze kunnen op commando heel bezorgd of verontwaardigd kijken, maar het is allemaal toneel. Zodra de camera uitgaat of het onderwerp niet meer scoort, is alle empathie verdwenen. Menselijk leed is voor hen gewoon handel. • Diepe minachting voor de gewone mens: Je voelt aan alles dat ze neerkijken op het publiek. Ze zien jou en mij niet als volwassen mensen die zelf kunnen nadenken, maar als domme schapen die opgevoed en gestuurd moeten worden. • Luiheid en napraterij: Echt zelf op onderzoek uitgaan kost moeite en brengt risico’s met zich mee. Ze kiezen liever voor de makkelijkste weg: klakkeloos de verhalen, vijandbeelden en stokpaardjes van hun eigen kamp herhalen, elkaar napraten en iedereen die hun overtuigingen of groepsloyaliteit ter discussie stelt wegzetten als vijand. • Schaamteloos opportunisme: Ze hebben geen echte principes. Wat vandaag heilig voor ze is, gooien ze morgen zonder blikken of blozen bij het grofvuil zodra de wind draait en een ander verhaal beter uitkomt voor hun carrière. Ik heb echt geprobeerd om in al die niches nog ergens een lichtpuntje of een integere uitzondering te vinden, maar die zijn er simpelweg niet. Achter al die zogenaamd verschillende gezichten schuilt precies dezelfde kille mentaliteit zonder geweten. Hoe verschillend ze ook lijken, ze functioneren allemaal als kopieën van hetzelfde systeem, een soort eindeloze reeks Agent Smiths die in verschillende jasjes precies hetzelfde doel dienen. Ze houden je boos, ze houden je bang, en voor je het weet trekken ze je allemaal weer exact dezelfde politieke fuik in. Zolang jij maar blijft kijken, klikken en je druk maakt, draait de machine op volle toeren. Wie dat eenmaal heeft gezien, trapt er nooit meer in.

'Houston, we have a problem" 235 miljard euro Europees belastinggeld zou volgens de Europese Commissie in de laatste vier en een half jaar zijn doorgesluisd naar Oekraïne en haar oorlogsinspanningen. En er is nog heel wat meer beloofd. Dat is behoorlijk wat geld (Bron: enlargement.ec.europa.eu/new…) . Daar kun je ook de ganse wereldbevolking trouwens mee voeden, maar dit terzijde. Om nog niet uit te rekenen wat de meerkost is voor de Europese burgers en bedrijven nu het goedkope Russische gas is weggevallen. Die gigantische stroom geld, naar Blackrock, Lockhead Martin en naar heel wat schimmige 'investeerders' binnen en buiten Oekraïne, staat of valt bij de gepercipieerde integriteit en de 'goede zaak' van de ontvangers van al dat geld. Dat Oekraïne tien jaar geleden nog vrij algemeen in onze pers werd aangeduid als een land met bij-zon-der veel corruptie, lijkt uit het collectieve geheugen verdwenen. Evenals het feit dat niemand minder dan de Verenigde Naties de Oekraïense overheid en haar SBU veiligheidsdiensten ervan beschuldigde op grote schaal weerspannige soldaten van de verzetsgroepen in het Oosten van Oekraïne.... te folteren. De andere kant deed dat ook, maar aan de kant van het regime in Kiev, was het blijkbaar het ergst, volgens Reuters (nation.com.pk/04-Jun-2016/un…). Dat was amper tien (10) jaar geleden. *********** En ja, ik ben er van overtuigd dat er langs Russische kant, ook bijzonder veel mensenrechtenschendingen voorkomen. Poetin is een bloeddorstige dictator, die er zijn hand niet voor omdraait om lastige elementen te liquideren, net zoals de KGB daarvoor. En het lot van bijzonder veel Russische soldaten is ontegensprekelijk gruwelijk te noemen - zij worden in groten getale richting de Vleesmolen aan het Oostfront gedwongen, en wie bij de Russen deserteert zal stevig afzien, me dunkt. ***************************** Terug naar Kiev. Meer bepaald naar Petropavlivska Borshchahivka, een buitenwijk ervan. Daar kwamen deze week, op 2 november, iets meer dan 100 mensen samen, aan de omheining van een gebouw dat door Oekraïense militairen werd gebruikt als 'opvangplaats' voor gevangengenomen dienstweigeraars. Hoe dat honderdtal mensen elkaar daar vond, is nog wat onduidelijk. Wat de rol is van dokter Valentyna Moloda ook. Zij beweerde voor de camera's opgeroepen te zijn om een gewonde man die daar werd vastgehouden, naar het ziekenhuis te brengen, of minstens te informeren naar zijn gezondheid. Ook ging een foto viraal van een veertienjarige jongen die ogenschijnlijk in shock werd buitengeleid uit het militaire terrein. Redelijk snel werd duidelijk dat hij één van de manifestanten was, die tijdens de schermutselingen in het militaire domein was terechtgekomen, en naar zijn eigen zeggen, daar hele zware rammelingen kreeg van de aanwezige militairen. In ieder geval: over deze gebeurtenissen viel de eerste twee dagen zo goed als niets te vinden in de mainstream media. Op sommige sociale media platformen gingen foto's, reportages en analyses van de situatie aldaar viraal. Om daarna stelselmatig bedolven te worden onder digitale ridiculiseringen, bedreigingen en statements als 'nepnieuws', 'poetinpijper' en 'Russische propaganda'. Ik kan er persoonlijk van meespreken, olé. Dit alles met de achtergrond van intussen zo'n twee miljoen Oekraïense mannen die een gevangenisstraf van minstens vijf jaar boven het hoofd hangt, wegens 'niet sneuvelbereid'. Twee miljoen, verscholen in het buitenland of in Oekraïne zelf. Waarvan zo'n 200.000 die eerst wél de oorlog vanop de frontlijn meemaakten, met alle mogelijke trauma's vandien, en daarna op de vlucht sloegen. Op deze Oekraiense dienstweigeraars wordt effectief actief gejaagd (en vervolgens gekidnapt met de beruchte bussification-techniek, geregeld tot grote woede van familie, vrienden en dorpsgenoten), waarna ze wellicht enkel de keuze hebben tussen vijf jaar of meer gevangenisstraf, of met knikkende knieën terug naar het oorlogsfront. Die mensenjagers krijgen natuurlijk ook orders van boven, en er is een groeiende vraag naar menselijk kanonnenvlees, zowel langs Russische kant als langs 'Westerse kant', want er zijn er al vele honderdduizenden doodgemaakt, of voor het leven verminkt. Dus jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, wat gebeurt daar allemaal In dergelijke 'opvangcentra voor teruggekeerde dienstweigeraars'? Hoe 'overtuigend' zijn ze daar om die mannen weer aan het front te krijgen? De reputatie van de SBU en AZOV is in het verleden in ieder geval al behoorlijk besmeurd geraakt. En het is niet omdat misbruik en foltering in Oekraïne door onze mainstream media en overheden compleet niet meer worden gerapporteerd, dat het daarom niet zou kunnen bestaan. Maar ik doe daar dus nu geen verdere uitspraken rond. Na dagen mediastilte, begint er zich nu iets te roeren in de media. Enerzijds krijgen we nu overal 'factchecks' te zien, die de sociale mediaberichten voornamelijk in een kwalijk daglicht willen stellen. 'Nepnieuws", "Russische desinformatie",... Journalist Daan Nicolaj van VRT NWS is nog behoorlijk objectief in zijn factcheck vanavond, maar de titel van zijn artikel lijkt vooral weer te verwijzen naar de zogenaamde onbetrouwbaarheid en Russische propaganda van de verslaggeving op sociale media. vrt.be/vrtnws/nl/2026/11/05/…. Zomaar erkennen dat Oekraïense dienstweigeraars het ZEER zwaar te verduren hebben, ligt voorlopig wellicht nog wat gevoelig. Niet goed voor de moraal wellicht, en voor de gulheid van de Europeanen. Anderzijds laat het Oekraïense nieuwsagentschap Ukrinform weten, dat de Oekraïense overheid volop bezig is met het identificeren en deur-aan-deur arresteren van al wie die bewuste avond aanwezig was rond die militaire opvangplaats van opgepakte dienstweigeraars. Wie is opgepakt, maakt een flinke kans op het veroordeeld worden voor een .... oorlogsmisdaad. De opgetrommelde juridische argumenten hiervoor, vind je in het artikel van Ukrinform. Iets met het ondergraven van de oorlogsmoraal en het blootstellen van militaire locaties aan aanvallen door de vijand. De dokteres die de kat de bel aanbond is in ieder geval gearresteerd, en ook de ouders van de veertienjarige jongere zullen wellicht voor de rechter moeten verschijnen. ukrinform.net/rubric-crime/4… De boodschap lijkt overduidelijk. Al wie het in de volgende maanden nog aandurft om in Oekraïne de autoriteiten te beschuldigen van wandaden, die gaat mogelijks voor vele jaren de cel in, hopelijk zonder voorafgaandelijke 'pedagogische tikken' vanuit SBU of AZOV. Wie op sociale media de meerzijdige werkelijkheid durft tonen, die riskeert voorlopig vooral een diarree aan hol geschimp van NAFO-klavierhelden. Dat kan ik voorlopig nog wel aan. Er staan inderdaad zeer veel geld en belangen op het spel wanneer het gemor van een niet onbelangrijk deel van de moegetergde en opgejaagde Oekraïense bevolking eindelijk ernstig worden genomen. Niet het gemor tegenover de Russen, maar het gemor tegenover de oorlog, de trauma's, de corruptie, de propaganda. Niet in mijn naam. Vrede is de weg. ***** En nogmaals: Shame on you too, mister Putin, for the brutal behavior of you, your secretaries, soldiers and propaganda writers. There must be other ways to claim your pride and security, then this medieval game of playing the biggest bully. And the same goes for NATO leadership and its apologetics. "An eye for an eye, leaves the whole world blind."

After the February 2014 coup in Ukraine, George Soros admitted that his foundation played a big role in the destabilization of the country. The left's favorite billionaire is the one who spends his money destabilizing and causing chaos in countries around the world.

🚨🇺🇦🇺🇸 Dieser ganz bestimmte Moment, als Victoria Nuland im Jahr 2016 vor dem US-Kongress damit prahlte, wie gründlich Washington die Ukraine nach dem Putsch von 2014 unter seine Kontrolle gebracht hatte. Sie legte alles ohne Scham offen dar: 🔴US-Agenten, die in einem Dutzend ukrainischer Ministerien eingeschleust waren. 🔴Von den USA ausgebildete Polizisten, die in 18 Städten patrouillieren. 🔴Das US-Finanzministerium, das 60 ukrainische Banken ausplünderte, dabei aber die Einleger verschonte, um die Bevölkerung ruhig zu halten. 🔴Hunderte Millionen Dollar flossen in den Aufbau des ukrainischen Militärs. Lassen wir den ganzen Quatsch beiseite – das war keine „Hilfe“, sondern eine als Hilfe getarnte Machtübernahme. „Unprovoziert“

Het geweld in Frankrijk volgt de beproefde communistische strategie. Chaos creëren en dan toeslaan. Dat ontkennen wijst op kwaadwilligheid of een gebrek aan historisch besef.