خیال‌آشام

من برگ بی درختم، آواره‌ی خزان‌ها جا مانده چون غباری در پشت کاروان‌ها در عرش بی نشانی، تنها نشسته غمگین همچون خدای یکتا، دور از خدایگان‌ها یک واژه از قبیله‌‌ای مابعد انقراضم معناگریز‌م‌ و گنگ، در ساحت زبان‌ها بی‌خانمان مستی از شهر دیگرم من از نام و از نشانم گیج‌اند‌ پاسبان‌ها چون قاصدک سبکبال، بودیم ما به هر حال ما را چگونه زیبد آیین سرگران‌ها... #خیال‌آشام

دل بی‌درد ز نیرنگ خیالات پر است سرخوش‌ کاسه‌ی بنگی‌، می‌ات انگوری نیست #بیدل

یه سلامی هم بکنیم به ۴۵ سالگی!