:p rim retweeted
คือนี่คุยกับเพื่อนเรื่องเป็นตะคริวตอนนอน เพื่อนก็ส่งมาให้ว่าต้องกินเสริมอะไรบ้าง ชีบอกสรุปให้หน่อย อ่านแล้วไม่ฟิน เลยไปคุยกับ เ ไ ว่า ทำให้มันฟินหน่อย เลยออกมาแบบที่เห็นเลย ขำจะขิต 555555555
:p rim retweeted
ดีมากก พี่เราเปิด ชีบอกขายดีมากบางคนคิดเล็กคิดน้อยเรื่องกิน(ขายของชำด้วย)แต่พอเป็นสัตว์เลี้ยงเขาไม่คิดเลย พี่บอกวันนึงขายดีจนบอกให้เราเรียนจบให้ไปขายอาหารสัตว์
:p rim retweeted
เคยได้ยินหลายคนพูดประมาณว่าคู่ที่เห็นอยู่ยืดอยู่รอด บางทีผญต้อง Bitchy เล็กน้อย ให้ผชได้คอยตามเอาใจ แล้วฮีจะรู้สึกยิ่งรักยิ่งหวง ซึ่งนี่ก็ว่าจริง คนเราเวลาพยายามเพื่ออะไรสักอย่างก็จะมองสิ่งนั้น value สูงโดยธรรมชาติ นั่นเป็นเหตุผลที่ไอเลิ้บโทรปแมวหยิ่งกับหมาบ้อกแบ้ก(ที่ไม่เด็ก555)
1. เพราะ"คนเก่ง" อาจจะมี direction ที่สวนทางกับ org strategies หรือ vision... อันนี้คลาสสิคมากที่คนเก่งหลายคนมักจะมากับ ego ที่คิดว่าวิธีการทำงานของตัวเองถูก แต่มันไม่ match กับทีมอื่น หรือยึดถือในความคิดของตัวเองมากกว่า direction ขององค์กร
2. บางวัฒนธรรมขององค์กร อาจจะโดนมองว่าเป็นข้อเสีย แต่จริงๆแล้วนั่นคือ character หรือกระทั่ง competitive advantages ของพวกเค้า เช่นพวก FMCG ในตลาด บางบ.คือระบบดี process แน่น ทำงานเป๊ะ แต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ (A) ขณะที่คู่แข่ง (B) ในตลาดคือ เน้น creative เน้นผลลัพธ์ แต่ process ช่างมัน เค้า react ต่อตลาดได้ดีกว่าองค์กรแบบ A
ถ้าคนที่เก่ง process ไปทำงานกับ B ก็จะรู้สึกว่าองค์กรไรวะ ทำไรไม่มีความ organised เลย (เจอบ่อยมากๆ ที่ไม่ฟิตเพราะแบบนี้) แล้วจะบอกว่า ทำไมวิธีการทำงานหรือวัฒนธรรมองค์กรมันห่วย ทำไมสอนให้คนไม่มีระเบียบ ฯลฯ ทั้งๆที่จริงๆแล้วความสำเร็จขององค์กรแบบ B มันมาจาก core values ตรงนี้
3. สุดท้าย เพราะ"คนเก่ง"ที่ไม่ฟิตกับทีม เป็น IC ที่เก่ง (แต่ทำงานกับคนอื่นไม่ได้) สามารถสร้าง toxic environment ต่อคนส่วนรวมได้พอๆกับคนที่ไม่เก่ง
This Post is from a suspended account. Learn more
:p rim retweeted
คนไต้หวันแชร์ว่าถ้าวันไหนดวงไม่ค่อยดี การงานติดขัด ให้ไปกินชานม 50嵐 สั่งชานมไข่มุกแบบร้อน น้ำตาล 30% ความซวยและสิ่งที่ติดขัดจะดีขึ้น แล้วต้องไซส์กลางนะสั่งใหญ่จะซวยสองเท่า ไม่ได้กินสักพักแล้วเดี๋ยวลองบ้าง🤣
:p rim retweeted
พ่อที่ทำงาน HR มา 27 ปี เคยบอกว่า…
คนที่จริงจัง มีความรับผิดชอบสูง และใจดีใส่ใจคนอื่นมากเกินไป มักจะถึงขีดจำกัดแล้วลาออกหรือ burnout ง่ายกว่า
กลับกัน คนที่ขี้เกียจ หน้าด้าน ไม่สนใจสีหน้าหัวหน้า และไม่รับอะไรเข้าตัวมากนัก กลับอยู่บริษัทได้นานกว่าและได้เปรียบกว่า
สรุปแล้ว ในองค์กร คนที่อยู่รอดระยะยาวไม่ใช่คนเก่งที่สุด แต่เป็นคนที่มี “ความหนาแน่นทางอารมณ์” (鈍感力) สูง ไม่รับ stress ง่าย
ผู้เขียนเองก็ยอมรับว่าเป็นคนแบบนี้ เคยถูกไล่ออกมาแล้ว 3 ครั้ง แต่สุดท้ายเลือกออกมาทำ AI Affiliate จนมีรายได้สูงมาก
บางทีการยอมรับตัวเองแล้วหาทางที่เหมาะกับตัวเอง อาจดีกว่าพยายามเป็นคนที่บริษัทต้องการจนพัง
:p rim retweeted
เราเคยโดนผู้บริหารคนนึงบี้ จี้งานแทบทุกรอบที่ประชุม ทั้งที่เค้าไม่ใช่หัวหน้าเราโดยตรง แต่งานนี้ต้องทำร่วมกันหลายแผนก เลยต้องเข้าประชุมด้วยกันตลอด
สาเหตุเพราะเค้าไปฟังลูกน้องตัวเองเป่าหูว่าเราไม่ทำงาน ทั้งที่จริงๆ งานส่วนนั้นเป็นหน้าที่ของลูกน้องเค้า เราโดนแบบนี้ติดๆ กันหลายรอบ จนเริ่มดิ่งมากกก 🥲
จนมีอยู่วันนึง แค่เริ่มประชุมเค้าก็บี้เราอีก เราเลยตอบไปว่า "ก็งานนั้นพี่สั่ง (ชื่อลูกน้องเค้า) ไม่ใช่เหรอคะ" เท่านั้นแหละ เค้าโมโหขึ้นมาอีก บอกว่าเราก็ต้องช่วยด้วยสิ แล้วก็บ่นต่อไม่หยุด (กรุก็ต้องทำงานกรุมั้ย งานกรุก็เยอะจะตายอยู่แล้ว)
หัวหน้าเราก็นั่งอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ได้ช่วยพูดอะไรเลย (ผู้บริหารคนนี้ใหญ่กว่าหัวหน้าเรา 1 ระดับ)
ตอนนั้นเรารู้สึกไม่ไหวแล้วจริงๆ อายคน อยากหายไปจากตรงนั้นมากเลย แล้วเหมือนน้ำตาจะไหล เลยตัดสินใจลุกเดินออกจากห้องประชุมไปเลย ทุกคนในห้องอึ้งกันหมด 😭 (เราไม่อยากร้องไห้ตรงนั้น)
เรากลับมาที่ห้อง เขียนใบลาออกแล้วเอาไปวางบนโต๊ะหัวหน้า จากนั้นก็ขับรถกลับบ้านเลย
รุ่งขึ้นพี่ที่เราเคารพโทรมาเคลียร์ ขอให้กลับไปทำงาน อย่าเพิ่งลาออก เราก็เลยกลับไป หลังจากนั้นผู้บริหารคนนั้นก็ไม่บี้ ไม่จี้เราอีก (แต่เราไปขอโทษเค้านะ ที่เราทำพฤติกรรมไม่เหมาะสม ที่ลุกออกมาเลยย ยังไงเราก็อาวุโสน้อยกว่า ไม่ควรทำแบบนั้น เค้าก็พูดดีขึ้นด้วยนิดหน่อย) แต่สุดท้ายเราก็อยู่ต่อได้ไม่นาน เพราะมันไม่ได้มีแค่คนนี้คนเดียว ยังมีเรื่อง TOXIC อีกหลายอย่างที่ต้องเจอ
พอลาออกมาได้จริงๆ รู้สึกเหมือนหลุดพ้น สุขภาพจิตดีขึ้นมากกก ❤️
โชคดีที่แม่กับพี่เราไม่ได้ว่าอะไร เพราะเค้าเห็นว่าเราต้องเจอกับอะไรบ้าง และถ้ายังฝืนอยู่ต่อ เราอาจจะป่วยเป็นซึมเศร้าก็ได้
แต่เวลาเจอญาติๆ ก็มักจะโดนถาม โดนพูดทำนองว่าไม่อดทน ทำไมไม่ทนทำงานต่อไป
เราก็ขี้เกียจอธิบายค่ะ คิดในใจแค่ว่า... ก็ไม่ได้เป็นคนเจอเองนี่เนอะ เลยพูดได้ง่ายๆ 🥲
บางครั้งการลาออกไม่ได้แปลว่าเราไม่อดทน ล้มเหลว แต่มันคือการเลือกเอาตัวเองออกมาจากที่ที่ทำให้เราไม่มีความสุข การรักษาสุขภาพจิตตัวเองก็สำคัญเหมือนกันนะ ❤️🩹
:p rim retweeted
เพิ่งรู้ว่าตัวเองเหนื่อยมากๆ ก็ตอนที่เลิกงานแล้วเผลอหลับไปทั้งชุดทำงาน ตื่นมาอีกทีไฟก็ยังเปิดอยู่ เสื้อผ้ายังไม่ได้เปลี่ยน น้ำก็ยังไม่ได้อาบ ข้าวก็ยังไม่ได้กิน บางทีก็คิดเหมือนกันนะว่า เราใช้ชีวิตเหนื่อยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
:p rim retweeted
ในสังคมการทำงาน คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนที่โวยวายเสียงดัง แต่เป็นคนที่ยิ้มหวานแล้วพูดว่า
“มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ยลูก”
“ใครทำอะไรหนูมาบอกพี่นะ”
เขารับฟังทุกอย่าง ทำเหมือนเป็นคนที่เราไว้ใจได้ แล้ววันนึงทุกเรื่องที่เราเล่าก็ย้อนกลับมาทำร้ายเราเอง
จำไว้ว่าบางคนไม่ได้อยากเป็นsafe zoneให้เรา เค้าทำเพื่ออยากให้เราลดการ์ดลง จะได้แทงง่ายขึ้น
:p rim retweeted
ออฟฟิศนี้ มีเรื่องฮา 🤣
หัวหน้า : พี่อยากให้ทุกคนกล้าเสนอไอเดียใหม่ ๆ
เพื่อน : งั้นผมเสนอให้เลิกทำรายงานที่ไม่มีใครอ่านครับ
หัวหน้า : ใครบอกว่าไม่มีคนอ่าน?
เพื่อน : เดือนก่อนผมแทรกประโยคว่า "ใครอ่านถึงตรงนี้ผมเลี้ยงกาแฟ" เอาไว้ในรายงานครับ
หัวหน้า : ...แล้ว
เพื่อน : จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีใครมาทวงผมเลย 😂
ทำไมคนเก่งถึงดูทำงานง่ายจัง
ลองสังเกตดู ส่วนใหญ่ไม่ได้เก่งเพราะทำเร็วกว่าคนอื่นอย่างเดียว แต่มีนิสัยแบบนี้:
• ถามให้ชัดก่อนลงมือ ว่างานนี้ต้องการผลลัพธ์อะไรกันแน่
• แตกงานใหญ่เป็นชิ้นเล็ก แล้วส่งให้ดูเร็วๆ ไม่เก็บไว้จนเสร็จทีเดียว
• จดเรื่องที่เคยพลาดไว้ เลยไม่พลาดเรื่องเดิมซ้ำ
• รู้ว่าเรื่องไหนต้องละเอียด เรื่องไหนแค่ใช้ได้ก็พอ
• กล้าบอกว่าไม่รู้ แล้วรีบไปหาคำตอบ
ดูเหมือนพรสวรรค์ แต่จริงๆ คือนิสัยที่ทำซ้ำทุกวัน
คนเก่งที่คุณเคยทำงานด้วย มีนิสัยอะไรที่อยากก๊อปมาใช้บ้าง?
:p rim retweeted
จริงที่สุด... จุดอ่อนของคนเก่งบางคนคือพรีเซนต์ไม่เป็น
บางทีผู้บริหารไม่มีเวลามานั่งตรวจดีเทลหรอกว่าใครทำงานชิ้นไหน ใครคือตัวจริงเบื้องหลัง พอถึงเวลา ใครตอบคำถามได้ฉาดฉานกว่า เค้าก็เทใจไปให้คนนั้นแหละ คิดทีไรก็แอบเจ็บใจทุกที (Nail the work แล้ว ต้อง Nail the presentation ด้วยสินะ🥹) ตอนนี้พยายามอยู่ ใครมีเคล็ดลับดีแนะนำหน่อยสิ
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร
ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย
พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร
ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก"
เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า
"บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง"
แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
:p rim retweeted
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร
ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย
พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร
ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก"
เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า
"บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง"
แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
:p rim retweeted
ในโลกการทำงานจริงๆ ถ้าแกไม่ฝึกตัวเองให้พูดเก่งเข้าสังคมเก่งๆ เธอไม่มีวันมีตัวตน ลองสังเกตสิเมเนเจอร์หรือซีอีโอต่างๆ ไม่มีใครทำงานเงียบๆหลังคอมไปวันๆ มันต้องพูด พูดๆๆๆๆๆๆ
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร
ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย
พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร
ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก"
เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า
"บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง"
แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
:p rim retweeted
เราจบบัญชี ฬ เป็นออดิท1 ปี ไม่สอบ CPA จากนั้นย้ายมาทำสายซอฟต์แวร์ เขียนโปรแกรม (เริ่มเรียนใหม่เลย) ตอนนี้อายุ 30 อยู่ตรงกลางคือเป็น IT consultant โปรแกรมบัญชี
งาน corporate เลิกตรงเวลา ไม่ได้ตะกายดาวหาความสำเร็จ เงินเดือนประมาณ 65k รวมโบนัสจะเฉลี่ยอยู่ที่ 75-80k ค่ะ



























![[ LEAFEYES ] (@LeafeyeZ) profile picture](https://pbs.twimg.com/profile_images/2105640193424515072/AnYy69ZB_400x400.jpg)



















