Durum tam da budur.Ve demokrasiye inancımızla siyaset üstü bir çabayla hasta rutukluların tedavi hakkını dile getirebilmeliyiz. Devlet, vatandaşlarının yaşam hakkını korumakla; hekimler ise kimliği, düşüncesi ve hukuki statüsü ne olursa olsun herkesin sağlık ve yaşam hakkını savunmakla yükümlüdür. Çünkü yaşam ve tedavi hakkı, hiçbir koşulda göz ardı edilemeyecek temel bir insan hakkıdır.
BİR HATA VE YANLIŞA DİKKAT!
Silah yerine siyasetin ikame edilmek istendiği bir süreçte şiddet içermeyen her türlü fikrin ifade edilmesinden asla rahatsızlık duymamak lazım.
Buna en şoke edici fikirler de dahildir, bölücü olarak tesmiye edilen fikirler.
Demokratik siyaset bu fikir özgürlüğüyle anlamlıdır.
Fikre fikirle, siyasete siyasetle karşılık verilir.
Eski Türkiye’nin bölünme paranoyası ve salt güvenlikçi aklı, kimi fikirleri tehlikeli bulup yasaklama yoluna gittiği için sorun üretti.
Dağ sorununu doğuran inkar ve baskı politikaları sayesinde bugün çözmek istediğimiz sorun devasa boyutlara ulaştı.
Eski Türkiye yok artık.
O inkarcı, yasakçı baskı politikaları son buldu.
Şimdi dağ/silah sorunu da çözülmek üzere.
Esas alınan yeni paradigma güvenlikçi ve yasakçı değil demokratik ve özgürlükçü bir paradigma.
Silah yerine siyaset, ölüm yerine hayat ikame edilmek isteniyor.
Herkesi kuşatan ve herkesi kendine katarak büyüyen bir Türkiye Yüzyılı inşa edilmek isteniyor.
Tam da bu süreçte bir takım provokasyonların veya sabotaj girişimlerinin karşımıza çıkıyor olmasından şaşılacak bir durum yok.
Yeni paradigmanın siyasal aklı asıl hedefinden sapmamalı.
Şiddet içermeyen veya şiddete övgüye bulunmayan hiç bir fikirden ve siyasetten korkmayan tam tersine bunu demokrasinin bir gereği sayan bir duruşu devlet pratiğine ve yargı sistemine dönüştürmek gerekiyor.
Fikirleri suç kapsamına almak hatalı ve yanlış.
O fikirler doğrultusunda siyaset yapanları tehdit unsuru olarak görmek hatalı ve yanlış.
Ne kadar aykırı ve yanlış olursa olsun, nedenli şoke edici nitelikte olursa olsun bizatihi fikirleri ve eleştirileri baskılamaya kalkışmak hatalı ve yanlış.
Birileri fikirlerini ve siyasetini süreci bozmak amacıyla kullanarak hem Türk toplumunda hem de PKK tabanını oluşturan Kürtlerde farklı etkiler oluşturmayı amaçlıyor olabilir.
Ama bunu gidermenin yolu o eski Türkiye aklının bölünme paranoyası üzerine oturan güvenlikçi aklını devreye almaktan geçmiyor.
Tam tersine bilinmelidir ki hatalı ve yanlış politikalar enfekte edici yeni bir sorun alanı oluşturmaktan öte bir sonuç doğurmaz.
Sürecin paradigmasına uygun özgüvenli kuşatıcı demokratik siyasal aklı her şeyin üstünde tutarak yol yürünmeli.
Raşe Pütün retweeted
Bile isteye tüm imkanlar mevcutken, #NewrozBozkurt ve tüm hasta tutsakların ailelerinden ayrı bırakılması insanlık meselesidir. Barış adımı dahi sayılmaz insanlık göstermek bu.
Hasta tutsak Newroz Bozkurt'un annesi Sultan Bozkurt: Eğer bir adım atmak istiyorsanız hasta tutsakları serbest bırakın
mezopotamyaajansi45.com/tum-…
Raşe Pütün retweeted
🎙Psikoterapist Esra Kahraman: Kürtçenin kaybı asimilasyonun sonucu
✅️ Psikoterapist Esra Kahraman, annelerin çocuklarıyla Kürtçe konuşmamasının bireysel bir tercih olarak değerlendirilemeyeceğini belirterek, bunun geçmişten bugüne süren asimilasyon politikaları ve kuşaklar arası travmalarla bağlantılı olduğunu söyledi.
ÖNE ÇIKANLAR:
✅️Anneleri suçlamak yerine Kürtçenin neden aktarılmadığını sorgulamalıyız.
✅️Geçmişte yaşanan baskı ve şiddet, annelerin çocuklarını egemen dile yönlendirmesine neden oldu.
✅️Anadilini konuşamamak, yalnızca dilin değil, kimliğin ve hafızanın da kaybıdır.
✅️Dilin kaybıyla birlikte kültür de yok olmaya başlıyor.
✅️Çözüm, anadilin toplumsallaşması ve gelecek kuşaklara aktarılmasından geçiyor.
“Yarım asırlık bir mücadele, bir halkın yalnızca siyasal iradesini değil, toplumsal varoluşunu da dönüştürdü.
🖊️Raşe Pütün yazdı:
Tarihin hız katsayısı
"Ne var ki tarih, ideolojik iddiaların büyüklüğüyle değil, toplumsal dönüşümlerin gerçekliğiyle ilerliyor. Bir halkın özgürlük mücadelesini anlamak için onun tarihsel deneyimine, toplumsal hafızasına ve kendi siyasal iradesine bakmak gerekiyor"
@raseptn
ilketv.com.tr/tarihin-hiz-ka…
Raşe Pütün retweeted
Bazı Kürt parti ve gruplarının biraya geldiği HEVBENDÎ'ye karşı yapılan operasyon asla kabul edilemez. Kürt sorununun siyaset ve hukuk içine alınmasının konuşulduğu bu günlerde böylesine operasyonlar sürece karşı provakasyondur. Kabul edilemez. Gözaltına alınan Kürt siyasetçiler derhal serbest bırakılmalı.
Mahsun, duygusalsın, bilirim. Sözcüklerle de aran iyidir. Hele geçmişi bugünün sözcükleriyle anlatmakta…
Sur olayları sırasında attığın tweet dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’na yönelikti. O tweetten kısa bir süre sonra Davutoğlu görevden ayrıldı. Belli ki siyasette değişimin kokusunu iyi alıyorsun. Kim bilir, belki de bilgisini önceden edinmiştin.
Diyelim ki 2016’da Sur’da yaşananları bütün açıklığıyla, bütün cesaretinle eleştirdin. Peki, bir doğru geçmişteki yanlışların hafızasını silmeye yeter mi?
Belki de 2016’da Sur olayları sırasında söylediklerin ve yazdıkların, onlarca yıl önceki yanlışlarının gecikmiş diyetiydi.
Ne dersin Mahsun? İnsan geçmişiyle yüzleşmeden, bugün ödediği bedellerle geçmişin hesabını kapatabilir mi?Filmlerin arkasında patronlar olmadan. o kadar büyük bütçeli filmleri neyle yaptın?sırrını bize de söyler misin?,
İnsanların birbirini anlamaya çalıştığı, birbirinin acısını hissettiği günler maalesef geride kalmış.
Bugün yazılanları okuyorum. İnanın, en çok da kendi topraklarımın insanlarından gelen sözler canımı acıtıyor. İnsan bazen kendisini hiç tanımayanlardan değil, kendisini en iyi anlamasını beklediği insanlardan yara alıyor. Beni sevmeyebilirsiniz, sahiplenmeyebilirsiniz, eleştirebilirsiniz. Ama bir insanı yargılamadan önce nerelerden geldiğini, neler yaşadığını, hangi bedelleri ödediğini de keşke görebilseydiniz.
2016 yılında, Sur olayları sırasında, birçok insanın konuşmaya cesaret edemediği günlerde, çocuklar ve yaşlılar ölüme terk edilmesin diye bir tweet attım. Kıyamet koptu! Dönemin başbakanı konuştu. Gazeteler, televizyonlar, O dönemin bazı medya kalemleri, günlerce beni hedef gösterdi. “Vatan haini”, “terörist” diye manşetler atıldı. Linçin alasını yaşadım.
Ardından dokuz yıl boyunca şirketim kara listeye alındı. Dizi yapmamız engellendi, filmlerimin gösterimine engeller çıkarıldı. 18 yaş sınırlamaları getirildi, sinema salonlarına baskılar yapıldı, açık hava reklamlarım bile yasaklandı. Birçok kapı yüzüme kapandı.
Ahmet Kaya’ya yapılanlarla kendi yaşadıklarımı asla kıyaslamıyorum. Ama aynı zihniyetin linçini ben de yaşadım. Sırf Diyarbakırlı olduğum için yıllarca neler yaşadığımı en iyi ben bilirim.
Birileri “Kürt halkının acılarını anlatıp para kazanıyor” diyor. Birileri “Güneşi Gördüm filmini ona devlet çektirdi” diyor. Birileri de “New York’ta Beş Minare filmini cemaat finanse etti” diye yıllardır aynı yalanları tekrarlıyor.
Benim derdim hiçbir zaman para olmadı. Öyle olsaydı müziğe 17 yıl ara vermez, sahnelerde kalır, dizilerden, reklamlardan para kazanmaya devam ederdim. Ama ben kendi hikâyelerimi, kendi topraklarımın acılarını sinemaya taşımayı seçtim. Kendi imkânlarımla, kimseye minnet etmeden, devletin kapısında yatmadan filmlerimi çektim.
Şunu herkes iyi bilsin: Bana kimsenin film yaptırmaya gücü yetmez!
New York’ta Beş Minare üzerinden iftira atanlara da bir çift sözüm var: Hacı Gümüş karakterini 1998 yılında ben yarattım. Bitlisli bir Kürt, çağdaş bir Müslümandır. Kızı kilisede evlenir, İngilizceyi ana dili gibi konuşur. Markette çalışan sıradan bir adamdır. Hiçbir cemaatle, hiçbir şahısla ilgisi yoktur. Böyle bir karakterden zorla Turancı bir Türk hoca çıkaramazsınız!
Hayatım boyunca ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı durdum. Kimsenin adamı olmadım, hiçbir gücün gölgesine sığınmadım. Benim filmlerimin arkasında gizli patronlar aramayın. Benim tek patronum vicdanımdır!
Elbette hatalarım da kusurlarım da olabilir. Filmlerimi, düşüncelerimi eleştirebilirsiniz. Fikre fikirle cevap verene eyvallah! Ama eleştiri başka, iftira ve küfür başkadır!
Yürüdüğüm yolda alnım ak, başım dik. Kralına eyvallahım yok!
Özrün Kabahatinden Büyük, Mahsun!
“Abim” diye sevdiğin Ahmet Kaya’ya, o gece yaptığı konuşma için sitem etmişsin. Yeri ve zamanı değilmiş. Daha sakin, daha örtülü, daha usulünce söylemeliymiş.
Peki Mahsun, “Ben Kürtçe bir şarkı söylemek istiyorum” demenin yeri neresiydi? Korkunun, tehdidin, sürgünün, cezaevinin olmadığı o yer neresiydi? Kürt olmanın bedelinin olmadığı bir zaman mı vardı da Ahmet Kaya yanlış zamanı seçmişti?
O yıllarda “Ben Kürdüm” demek, kimi zaman sürgünü, cezaevini, kimi zaman ekmeğinden, itibarından, hayatından olmayı göze almaktı. Korku yalnızca kişisel bir duygu değildi. Kuşaktan kuşağa devredilen bir toplumsal hafızaydı.
1989 yılıydı. İlk kez oy kullanacaktım. Ankara’da, üniversite ikinci sınıf öğrencisiydim. Ablamla Dikmen’de,öğrenci evimizde zor tıp kitaplarının içinde kendimize bir hayat kurmaya çalışıyorduk.
Apartman görevlimiz Mahide vardı. Malatyalı Mahide. Güzel gülüşü
kendine özgü aksanı, sohbetleri hâlâ kulağımda.
Bir gün sordum:
“Mahide, oyunu kime vereceksin?”
Güldü. “Sen kime vereceksin?” dedi.
“Gel, ikimiz de Erdal İnönü’ye verelim.”
Yüzü değişti.
“İnönü mü? Asla!”
“Mahide,” dedim, “Özal bizi daha da yoksullaştıracak.”
Bana baktı.
“Abla, İnönü’ye oy vereceğime canımdan olurum daha iyi. İnönü’nün babasının postallarındaki kan kokusu hâlâ üzerimizde.”
O cümleyi hiç unutmadım.
Bir insanın hafızasında postalların kokusu kaç kuşak kalır Mahsun? Bir devletin unuttuğunu sandığı şey, bir halkın çocuklarına nasıl miras kalır?
Cumhuriyet’in “Kürdüm” demekten korkan çocuklarıydık biz. Her sabah kendi varlığımızı inkâr eden bir andı içmek için hazır ola geçen, kendi sesinden, dilinden, kimliğinden ürkmeyi öğrenen çocuklar.
Ahmet Kaya o gece yalnızca Kürtçe bir şarkı söylemek istediğini söyledi. O kadar.
Ama bazen bir insanın en masum isteği, bir düzenin bütün korkularını açığa çıkarır.
Sen korkmuş olabilirsin Mahsun. Şöhretini, paranı, ekmeğini, itibarını kaybetmekten korkmuş olabilirsin. Korku anlaşılabilir. O yılların korkusu hele, çok iyi anlaşılır.
Ama korkunu Ahmet Kaya’nın cesaretine ölçü yapamazsın.
“Ben korktum. Onun kadar cesur olamadım. Ayağa kalkamadım. O linç karşısında susarak ben de o utancın bir parçası oldum. Bugün mahcubum, pişmanım.”
Deseydin, amenna.
Ama sen hâlâ Ahmet Kaya’nın neyi, nerede, nasıl söylemesi gerektiğini tartışıyorsun.
Oysa mesele onun neden konuştuğu değil, sizin neden sustuğunuzdu.
Aradan bunca yıl geçmiş Mahsun. Ahmet Kaya’nın cesaretini değil, kendi korkunu sorgulaman gerekirken hâlâ ona konuşmanın usulünü öğretiyorsun.
Özrün kabahatinden büyük, Mahsun.Ve üstelik o olaydan sonraki o bir yıl içinde sürgünde kederinden kalbi dayanamadı.
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
Raşe Pütün retweeted
🔴Yüzleşme ve toplumsal barış için adalet arayışı: Beyaz Toros’tan ‘sarı torbaya’ travma sembolleri
"Militarist söylemlerin karşısındaki en güçlü irade Barış Anneleri ile Cumartesi Anneleri’nin beyaz tülbentlerinde sembolize olan dirayetli duruşta saklı"
Dosya Haber: Emrah Katırcı
ilketv.com.tr/yuzlesme-ve-to…
“Dosta düşmana karşı” diyerek…
Paris’in toprağında iki sürgün, bir halkın hafızasında iki ölümsüz iz. Yılmaz Güney’e, Ahmet Kaya’ya selam olsun.
Sürgün edebildiniz, unutturamadınız.Ahmet Kaya nın Ölüm Yıldönümü.
youtu.be/lV-BHP_CsNk
“Yılmaz Güney tabu değil, hit’tir. Seveni de sevmeyeni de ondan vazgeçemiyor.”
İstediğiniz kadar yırtının. Soma'daki madencilerin evinin duvarlarında hala Çirkin Kral var. Anadolunun hangi köyüne giderseniz gidin Yılmaz Güney'e laf ettiğinizde başınıza iş alırsınız.
Çünkü Yılmaz Güney o insanların hikayesini anlattı. Fakir arabacının hikayesini anlattı. "Sermayenin içinden geçeceğim" dedikten sonra araba pr'ı yapmadı.
ÇİRKİN KRAL AFFETMEZ
Raşe Pütün retweeted
İnsanlığa zerre kadar katkısı olmayan birinin; hayatını insan onuruna yaraşır bir yaşam mücadelesine adamış, bunun uğruna bedel ödemiş ve yaşamını yitirmiş Yılmaz Güney hakkında nasıl bu kadar rahat ahkâm kesebildiğine bakın. Derdi de Yılmaz Güney'in adı üzerinden prim yapmak.
Fatih Altaylı’dan Farah Zeynep Abdullah’a ters köşe Kanye West sorusu!
Yılmaz Güney’e kadına yönelik şiddet nedeniyle yaptığı eleştirilerle gündeme gelen Farah Zeynep Abdullah, bu kez Kanye West konserine katılmasıyla ilgili soruyla karşılaştı.
Fatih Altaylı’nın programına konuk olan Abdullah’a, hakkında çeşitli suçlamalar bulunan Kanye West’in konserine gitmesi soruldu.
Altaylı’nın iki durum arasındaki çelişki eleştirisini gündeme getirmesi üzerine Abdullah, “Onunla o aynı şey değil. Bence hiç alakası yok yani” diyerek kendisini savundu.
“Niye aynı şey değil?” sorusuna ise “Çünkü ben Yılmaz Güney filmi izleyebiliyor muyum, izleyebiliyorum.” yanıtını verdi.
Altaylı da bir sanatçının eserlerini beğenmenin özel hayatındaki davranışlarını onaylamak anlamına gelmediğini belirtti.
Kanye West konserini de beğenmediğini söyleyen Abdullah, stadyumdaki ses düzenini eleştirerek “Güzel olmuyor yani. Çok iyi bir ses sistemi gerekiyor” ifadelerini kullandı.
Sohbetin devamında İbrahim Tatlıses’e de değinen oyuncu, Tatlıses’in sesini överken Asena ile birlikte yılbaşı programı yaptırmalarını, Asena’nın programa çıkmasını ve bunun romantizme edilmesini eleştirdi.
Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli,
“Bugünkü dünyanın gidişatı, ağır bunalımların yaşandığı bir tarihsel dönemin bütün emarelerini taşımakta, eskinin ölmeye başladığı ama yeni olanın da henüz doğamadığı bir yapısal dönüşümün bütün göstergelerini ihtiva etmektedir.
Dünyamız güvenlikten siyasete, insan hakları ihlallerinden işgallere, çatışma alanlarından savaşlara, ekonomiden toplumsal meşruiyet şemalarına kadar her alanda krizlerin arttığı, sorun ve sıkıntıların derinleştiği; tehlike ve tuzaklarla dolu çok zor ve sancılı bir dönemden geçmektedir.
Bu nokta-yı nazardan bakıldığında Türkiye; devlet ve millet olarak iç huzur ve barışını, milli birliğini ve kardeşliğini, güvenliğini ve çıkarlarını tehdit eden bu gelişim ve değişimi çok yönlü okumak ve çok gerçekçi bir şekilde anlamak durumundadır.
Çözümsüz kalan toplumsal sorunlar ertelenemez bir hal almış, değerler ve kimlik üzerinden yapılan tartışmalar milletimizi yormuş, bu tür tutumlar devletimizin temel dayanaklarını işlevsiz kılmayı amaç edinenlerin siyasetine dönüşmüştür.
Dünyanın bu fırtınalı ve tekinsiz döneminde her şeyden önce yeni bir akla, rasyonel bir stratejiye, milli vicdana, tarihsel akla ve siyasi sorumluluğa ihtiyaç söz konusudur. Dünün paradigmalarının bugünün arayışlarına cevap veremediği, dünün çözümlerinin bugünü taşıyamadığı ve aydınlık bir geleceği inşa edemediği açıkça görülmektedir.
Bu şartlar altında varoluşsal koşullarımız, yeniden bir değerlendirmeyi ve inşayı gerekli ve hatta zorunlu kılmaktadır.
Sorun çözen değil kriz üreten politika dilinin, çatışmacı siyaset anlayışının, toplumsal gerginlikleri besleyen propaganda faaliyetlerinin, çözülme ve ayrışma beklentilerinin boşa çıkarılacağı bir adım için her türlü şart olgunlaşmıştır.
Dünyanın içinden geçtiği bu kaotik dönemde Türkiye’yi aydınlık bir geleceğe sağ salim taşımak, aziz milletimizin huzur, refah ve güven içinde yaşayacağı bir geleceği inşa etmek, vatansever her ferdin ortak görev ve sorumluluğudur.
Türkiye’nin din, inanç, mezhep ve etnik köken temelinde cephelere ayrıştırılma gayretlerini, ilerici, gerici, seküler, mütedeyyin gibi kategorik tanımlamaları geçersiz kılma vakti gelmiştir.
Değerler manzumelerimiz üzerinden cephe hatları oluşturmak, ortak değerlerimizi yarıştırmak ve çatıştırmak politika yapmanın bir aracı değildir.
Bunlar bizim en büyük güç kaynaklarımız, bir bütün olarak kutsallarımızdır.
Aynı gök kubbe altında birlikte yaşama kültürünü, toplumsal kucaklaşma tecrübesini ve toplumsal uzlaşma şartlarını tesis etmek, bütün temel toplumsal meselelerimizi köklü ve kalıcı çözümlere kavuşturmak için gün doğmuş, şafak sökmüştür.
Tanıklık edilen bu gerçeklikler Milliyetçi Hareket Partisine yeni bir tarihsel sorumluluk yüklemiştir. İnancımız ve ilhamımızın hülasası olarak; binyıllık kardeşliğimiz, millet ve devlet olarak en büyük güç ve kudret kaynağımızdır. Milli birlik ve dayanışma ruhuyla, köklü değerlerimiz etrafında kenetlenerek aşamayacağımız hiçbir sorun bulunmamaktadır.
Rehberimiz; ortak akıl ve sağduyudur, hoşgörü ve karşılıklı anlayıştır. Kemikleşmiş ön yargıları terk etmek, vatan ve millet sevgisi etrafında kenetlenmek, milli mücadele ruhuyla Türkiye’yi aydınlığa çıkaracak politika üretmek ahlaki, siyasi ve insani olanın icra edilmesidir.
Türkiye’yi ideolojik itirazların dar çemberine teslim edemez, Türk ve Türkiye Yüzyılının inşasında inşasını hiçbir dogmatik yargının kurbanı kılamayız.
“Türk ve Türkiye Yüzyılının İnşası” mutlaka atılması gereken bir politik adım, kaçınılmaması zaruri olan bir tasavvur ve asla tehir edilemez bir zaruret olarak tebarüz etmiştir.
İşte Terörsüz Türkiye bu düşüncelerin ete kemiğe bürünmüş halidir.”
“Kötülük, bireyin karanlığından çok, onu sıradanlaştıran düzenin aynasıdır.”
🖊️Raşe Pütün yazdı:
‘Bir Başkadır’: Kötülüğün tanıdık yüzü
"Muzaffer, kendi hakikatinden kaçan, yüzleşemedikçe sıkışan, bu sıkışmışlığı başkaları üzerinde kurduğu güçle aşmaya çalışan biri. O da sistemin içindeki sıradan insanlardan biri. Fakat sıradanlığına tahammül edemiyor"
@raseptn
ilketv.com.tr/bir-baskadir-k…
Raşe Pütün retweeted
İsmail Saymaz’ın Rizeli damarı kabarmış. Kürtlere akıl vermeye çalışıyor. İnkar siyasetini sahiplenip Ümit Özdağ cepesinden sallıyor. Kürdistan fobisi demokrat dediğimiz adamı bile faşistlerin cepesine itiyor.
Raşe Pütün retweeted
Esir düşen bir çocuğun gözünden Şengal fermanı
DAİŞ'in elinde 4,5 yıl esir kaldı. “Tiştek bi Şengalê hatiye?” (Şengal'e bir şey oldu mu?) bu kurtulduktan sonra onun ilk sözüydü. 10 yaşında kaçırılan Mazin Selim Ali ile konuştuk.
Küçük bir çocuğun gözünden DAİŞ'in saldırı anına, anne-babasından koparıldığı ana, çocukların zihninin nasıl yıkandığına, zorun yanı sıra iç rızanın nasıl üretildiğine, 4,5 yıllık esarete ve nihayetinde Şengal'le ve özgürlükle buluşmaya dair zorlu bir yolculuk...
justpaste.it/ip7sw
Raşe Pütün retweeted
Meryem, terapinin ihtiyaç ama terapi alabilmenin lüks olduğunu anlatıyor kendi üslubuyla. Yani terapi alabilmek de sınıfsal...
"Fare de aç aslan da."
#BirBaşkadır
Raşe Pütün retweeted
“Bir Başkadır”ın ikinci sezonu, iktidar baskısı altındaki toplumun derinleşen anlatısı, terapideki iç dökme seansı gibi. Fakat “terapist” dâhil kimsede bir çıkış tahayyülü, reçetesi olmadığını gösterdiği için de alabildiğine Kafkaesk bir anlatı. Hepimiz terapistten (Peri/Defne Kayalar) bir çıkış, bir reçete, bir ilaç, bir "arabuluculuk" bekliyoruz ama, kendisi de biilaç.
Muzaffer karakteri ise sırtını güce yaslamış küçük iktidar aparatı erkekliğin aczini, paranoyasını, riyakârlığını, sinsiliğini, korkaklığını olağanüstü bir oyunculuk performansıyla gözler önüne seriyor. Ezen ve ezilen, zalim ve mağdur aynı apartmanda olabilir ama aynı katta değil… Bağıranın da, susanın da aynı terapi koltuğunda oturması onları "aynı gemide" kılmıyor.
Kısa kesiyorum ama, bence “Bir Başkadır” dizisi, üzerine çok konuşulmayı, Berkun Oya ise böylesi bir anlatıyı söz konusu zihniyet hâlâ iktidardayken kurma cesareti gösterdiği, ama aynı zamanda olağanüstü oyunculuk performansı sergilediği için büyük takdiri hak ediyor. Oyunculuklar müthiş, yapım mütevazı, anlatı muhteşem...
Bir Başkadır Netflix dizisinin 2.sezonunu kaç yıldır bekliyorduk.Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunda Berkun Oya’nın canlandırdığı Muzaffer Bey karakteri müthişti. Yarattığı tipoloji öylesine sahici ki yalnızca emniyetin, güvenlik bürokrasisinin dünyasında değil, gündelik hayatın her köşesinde karşımıza çıkıyor. Bazen amiriniz, bazen yöneticiniz, bazen birlikte çalıştığınız biri.
İzlerken Berkun Oya bu karakteri yaratmadan önce hangi kitapları okumuş, hangi filmlerin izini sürmüştür diye düşündüm.Zihnimden Hannah Arendt’in Kötülüğün Sıradanlığı, Dostoyevski’nin Ecinnileri, Kafka’nın Davası geçti. Arendt’in sıradanlaşan kötülüğü, Dostoyevski’nin insan ruhundaki karanlığı ve Kafka’nın bireyi öğüten bürokratik dünyası sanki Muzaffer Bey’de buluşmuştu.
Kendi karanlığını saklamak için her türlü kötülüğü mübah gören, kindarlığını ve intikam arzusunu sıradanlığın içine gizleyen bir insan tipi.
Öyle bir kötülük ki bu; kötü olmanız gerekmiyor, kötü olmamanız hedef olmanız için yeterli.
Meryem ile Peri’nin finalde buluştuğu ortak kaygı da burada düğümleniyor. Çünkü bu sıradan kötülük, karşısına çıkan herkesi çiğneyebiliyor.
İşin daha karanlık tarafı ise kötülüğü üretenin de sistemin yuttuğu, un ufak ettiği bir insan olması. Vicdanıyla vicdansızlığı arasına sıkışmış, kendi karanlığını başkalarının hayatına taşıyarak var olabilen bir ruh.
Belki de kötülüğün en ürkütücü hâli, kendisini kötülük olarak bile tanımayan sıradanlığıdır.
Berkun Oya müthişti. Yalnızca Muzaffer Bey karakterinin sahiciliğiyle değil, insanın karanlığını böylesine incelikli kavrayıp anlatabilmesiyle de Türkiye sineması için müthiş bir yaratıcı güç.





















