mahi

در بحث‌های بی‌فایده، نقش آدم‌های شکست‌خورده و قانع‌شده را بازی کن؛ پیروزی واقعی یعنی هرچه زودتر از یک مکالمه بی‌سرانجام بیرون بزنی. بگذار حرف آخر برای آن‌ها باشد، آرامش برای تو.

روان‌شناسی مدرن در مواجهه با جامعه ایران دچار «نابینایی سیستماتیک» است. این روان‌شناسی می‌خواهد ماهی در حال خفگی در یک برکه مسموم را دگرگون کند، در حالی که مشکل از آب‌وشنای ماهی نیست؛ مشکل سمی بودن کل برکه است. تا زمانی که یک جامعه از زیر سایه وحشت، سرکوب و انسداد ساختاری خارج نشود، فرمول‌های روان‌شناسی چیزی فراتر از یک مُسکن موقت، بی‌حس‌کننده روانی یا در بدترین حالت، ابزاری برای سازگار کردن مظلوم با ظالم نخواهند بود. جامعه ایران بیش از آنکه به خودشناسی فردی به سبک غربی نیاز داشته باشد، به روان‌شناسی آزادی، عملگرایی، مواجهه با واقعیت و همبستگی جمعی نیاز دارد.

شاید این جمله را شنیده باشید که: «بزرگ‌ترین توهین به یک انسان، انکار رنج اوست.» ​آدم‌ها برای التیام یافتن، بیش از هر چیز به دیده‌شدن و شنیده‌شدن نیاز دارند. انکار رنج، دیواری از تنهایی مطلق به دور فرد می‌کشد و باعث می‌شود او علاوه‌بر تحمل بارِ خود آن مصیبت، بار سنگین‌ترِ «درک‌نشدن» و «شک کردن به اصالت احساساتش» را هم به دوش بکشد؛ باری که به مراتب ویرانگرتر است.