Yüzük hakkında iki kelam etmek istiyorum...
O yüzüğe çok takıldım ama artık kendimi şöyle ikna ettim: O bir metafor. Normal hayatta böyle mi? O bir metafor olmasaydı, Cihan normal bir erkek gibi sürekli takmayı unuturdu, hatta kaybederdi.
Ama bu bir aşk yüzüğü değil. Kendi dediği gibi ağır bir pranga. Cihan onu takmaya bayılmıyor. Aksine içinde bulunduğu durumdan, üzerine yapışan o kimlikten ve kurtulamadığı mecburiyetlerden uç seviyede bir tiksinti duyuyor. Bu pranga boğuyor onu, ruhunu daraltıyor.
Hastane sahnelerinde, aksiyonun ortasında ya da yaralıyken bile parmağından çıkmıyor. Bu, onun bir pranga olduğunu izleyiciye sürekli hatırlatan bir görsel anlatım tekniği sadece. Mecburiyetlerden ve verilen sözlerden şu an kaçış olmadığını gösteriyor. Boynuna dolanmış bir zincir gibi. İstese de şu an zihninden ve parmağından söküp atamıyor. O şu an mecburiyetleriyle nişanlı.
#UzakŞehir #CihAl
İşin en dokunan yanı da bu... Cihan hayatın ona sunduğu o müthiş mucizeden henüz habersiz... O odada aslında iki kişinin değil, üç canın nöbetini tuttuğunu bilmiyor. Sahneye derin bir şefkat katan olgu da tam olarak bu: Mizansen olarak sevdiği kadına ve çocuklarına kol kanat geren koruyucu bir baba şeklinde bu aileyi sessizce tamamlamış oluyor. Henüz adı konmamış dört kişilik bir aile, aynı çatı altında uyuyor.
#UzakŞehir #CihAl
Yangını çıkaranların asıl hedefi Enver olsa da Alya'nın o sırada olay yerinde bulunması ve Enver'in arkasındaki kimliği ona söylemiş olma ihtimali, Alya'yı doğrudan açık hedef haline getirdi. Cihan'ın penceresinden bakıldığında tablo tam olarak böyle. Yangını çıkaran kişinin aslında Alya'ya kıyamayıp onu kurtaran adam olduğunu nereden bilsin? Hatta babası olduğunu? Bu gerçeği bilmediği için tehlikenin hala devam ettiğine inanıyor. Bu yüzden onun can güvenliğinden endişe ederek, korumak adına otelde başında bekliyor... Bu koruma içgüdüsüyle birlikte vaktiyle ona açtığı yaralara da kendi elleriyle merhem sürüyor.
#UzakŞehir #CihAl
Yangını çıkaranların asıl hedefi Enver olsa da Alya'nın o sırada olay yerinde bulunması ve Enver'in arkasındaki kimliği ona söylemiş olma ihtimali, Alya'yı doğrudan açık hedef haline getirdi. Cihan'ın penceresinden bakıldığında tablo tam olarak böyle. Yangını çıkaran kişinin aslında Alya'ya kıyamayıp onu kurtaran adam olduğunu nereden bilsin? Hatta babası olduğunu? Bu gerçeği bilmediği için tehlikenin hala devam ettiğine inanıyor. Bu yüzden onun can güvenliğinden endişe ederek, korumak adına otelde başında bekliyor... Bu koruma içgüdüsüyle birlikte vaktiyle ona açtığı yaralara da kendi elleriyle merhem sürüyor.
#UzakŞehir #CihAl
#UzakŞehir I 74. Bölüm 2. Tanıtım
“Ben, senin olmadığın bir hayattan korkarım..." ❤️
#UzakŞehir yeni bölümüyle pazartesi 20.00’de #KanalD’de!
@ayna_yapim @ayyapim @KanalD
Sahnede müziğin yükselişiyle her şeyin iyi olacağını hissettiren o an...
Ferah ve düzenli odanın geniş açıyla gösterildiği anda duyulan yaylılar, aylarca boş kalmış o mekana yeniden can gelmiş gibi bir etki yaratıyor. Çok özlediğin, bir daha göremeyeceğini sandığın eski bir dostu görmüş gibi...
Mobilyaları ve eski düzeni yerli yerinde görmek sahneye yumuşak ve dingin bir dokunuş bırakırken, bedenen ve ruhen yara bere içindeki Cihan için sıcak ve davetkar bir hava yaratıyor. Ona yeniden nefes alabileceğinin ve yaralarını sarıp iyileşebileceğinin sözünü veren sımsıcak bir kucak gibi...🥀
#UzakŞehir #CihAl
Güç, çoğu zaman ulaşılmaz olmakla ve mesafeyi korumakla tanımlanır. Yükseklerde uçan bir kartal ya da satranç tahtasının en korunaklı köşesinde duran bir kral gibi... Mutlak otorite, oyunun kirine ve ateşine doğrudan bulaşmadan hükmetmeyi gerektirir.
Satrançta kural bellidir: Piyonlar feda edilir, kaleler yıkılır, vezirler düşer ve kral en son sahaya çıkar. Çünkü kralın sahaya inmesi, artık kaybedecek başka bir taşın kalmadığı ve meselenin doğrudan "oyunun kendisi" olduğu anlamına gelir.
Her şeyi karanlıktan yöneten, ulaşılmaz ve yenilmez görünen Kartal için de yangın anı tam olarak bu son hamledir. Alya’nın kızı olduğunu öğreneli çok az zaman olmuş, o ana kadar kendi düzeni bozulmadan, işine geldiği gibi uzaktan korumaya çalışmıştı. Ama o tehlike anında dehşete kapıldı... Belki de yıllar sonra ilk defa birini kaybetmekten bu kadar korktu; henüz tam bağlanmaya bile cesaret edemediği bir canı kaybetmekten korktu. Kızı alevlerin ortasında kaldığında artık perde arkasında kalamayacağını anladı; gücünün ve soğukkanlılığının hiçbir hükmü kalmadığı için o dokunulmaz alanını terk etmek zorunda kaldı. Tıpkı yavrusu için yere inen bir kartal gibi, kendi savunmasızlığını göze aldı.
Asıl kırılma ise alevlerin içinden çıkıldığında yaşanır. Kartal, hayatındaki tek değerli varlığı Cihan’ın kollarına bırakır ve dizleri üzerine çöker. Görünürde ateşten çıkmanın verdiği o ağır yorgunluk ve nefessizlik vardır; ama bu sahnenin anlattığı şey çok daha derindir. Belki Kartal o sevgiye henüz bilinçli olarak boyun eğmiyordur; ama bu mizansen, belki onun bile henüz farkında olmadığı bir gerçeği anlatır. Bir kral kimsenin önünde diz çökmez; çöktüğü an, aslında kendi iradesinden daha büyük bir gücün varlığını beden diliyle kabul etmiş demektir.
Kartal’ı o an diz çöktüren şey sevginin bizzat kendisidir. Bir yanda konfor alanını terk edip sahaya inmesini sağlayan kendinden olan o can; diğer yanda ise bu iki insanın birbirine duyduğu ve Kartal’ın bile saygı duymak zorunda kaldığı o aşk vardır. Kızını Cihan’ın kucağına bırakırken, en değerli emanetini onu gerçekten koruyabilecek olan sevgiye teslim eder. Bu çok güçlü bir mizansen.
Elbette bu sahne Kartal’ı iyi biri yapmaz ama onu insanlaştırır; sevgiyi gördüğünde tanıyan ve saygı duyan bir insana dönüştürür. Tıpkı Fikriye gibi... O da hayatın çemberinden geçmiş, o pervasız zırhının ardında gerçek sevgiyi gördüğünde tanıyan ve değerini bilen biriydi. Kartal karanlık bir adam, bir katil... Cihan’ı ölesiye dövdüren, kimliğini bilen Enver’in ölüm emrini verip az kalsın kendi kızını yakan da o. Alya onu kolay kolay bağrına basmaz, belki de hiç basmaz, affetmez. Bilemeyiz... Ama yine de Kartal'ın sadece karikatürize, robotlaşmış bir kötü olarak yazılmaması, insani tepkiler vermesi ve bunun böylesine güçlü bir mizansenle anlatılması, beni gerçekten duygulandırdı.
#UzakŞehir #CihAl
Mine bile Alya'yı ilk gördüğü anda Cihan'ın ona mıknatıs gibi çekilişine tanık olmuştu. Alya işte o an Mine'nin radarına girmişti... Çünkü Cihan'ın daha önce birinin arkasından adını çağırarak koştuğunu hiç görmemişti, bu durum onu tedirgin etmişti.
#UzakŞehir #CihAl
Eowyn retweeted
Toplum, influencerlık adı altında teşhirciliğin “içerik” diye sunulmasına artık itiraz etmeli. Gezdiği yerleri paylaşmak başka; bedenini izlenme ve hediye uğruna sergilemeyi içerik diye pazarlamak başka.
Hızlı ve kolay kazanç görüntüsü, bazı gençlerin eğitime verdiği değeri, meslek hedeflerini ve derslerine ayırdığı zamanı olumsuz etkiliyor; bu da öğrenmeyi ve okula bağlılığı zayıflatıyor.
Bu insanları ve çektikleri videoları masum eğlence gibi normalleştirdikçe gençlere de bu hayatı sıradan gösteriyoruz. Bugün aşınan sınırlar, yarın daha fazlasının olağan kabul edilmesine yol açıyor. 5-10 yıl sonra bu gençler anne baba olacak, bu videoları normal görenler nasıl çocuk yetiştirecek ve 20 yıl sonra nasıl bir toplum inşa ediliyor, bir düşünün.
Felaketten hemen önceki masumiyetin ağırlığıdır insanı derinden acıtan. Bu sahnenin yaşattığı o ince sızı ve kıyamama hissi, Cihan ve Alya’nın yaklaşan kötülük karşısındaki çaresiz ve hazırlıksız oluşunda saklı.
Alya’nın kına gecesine yüklediği manevi huzur ve Cihan’ın "Ama yarın galiba daha güzel olacak" sözlerindeki iyimser inanç, iki karakterin ne kadar savunmasız olduğunu hissettirir. Onlar "yarını" mutluluğun ve bütünleşmenin tamamlanacağı bir gün olarak beklerken, hikâye o günü büyük bir ayrılığın ve yoksunluğun başlangıç noktası olarak hazırlar.
Cihan’ın "Ben sensizliği hiç sevmedim. Bundan sonra beni kendinden mahrum bırakmayacaksın" sözlerindeki içtenlik, yaklaşan felaketin ironik foreshadowing'idir. İkisinin de o an hâlâ çok mutlu ve her şeyden tamamen habersiz olması insanın içini parçalıyor. Bu yüzden sahneyi izlemek gerçekten çok zor.
#UzakŞehir #CihAl
Eowyn retweeted
Para ese romántico empedernido que en el bölüm 15 defendía con tanta convicción que estas tierras no se regían por ideales románticos…🥹
El karma te ha dado de lleno y te ha convertido en el mayor romántico de todos, canım 😂❤️
#UzakŞehir 73/42/50 #CihAl
Küçük kız, bir gün önce yeni bir yatak odası takımıyla işgal etmeye çalıştığı alanın, ertesi gün eski ve köklü eşyalarla dolduğunu görüyor. O alan aslında hiç boşalmamış, unutulmaya çalışılan ama hiç unutulamayan asıl sahibini beklemiş hep. Cihan bugüne dek sadece kendi duygularına direnmiş, şimdi ise geçmiş, tüm ağırlığı ve yaşanmışlığıyla kalbindeki yerini geri almış durumda.
Babasının parasıyla, topraklarıyla ve arkasındaki aşiretlerin gücüyle her kapıyı açabileceğini sanan küçük kız, ona ait olmayan mobilyalara bakarken başka bir hayatın izlerine şahit oluyor.
Gördüğü bu manzara, gerçek aşkın ve yaşanmışlığın somut hali. Odaya değil, Cihan'ın kalbindeki asıl sahibine bakıyor. Bozuk kasa hala "ille de Alya" diyor. Ve hep diyecek.
Cihan'ın daha önce "bu evlilik kağıt üzerinde" ve "burası benim odam" diyerek koyduğu mesafe, artık "burası Alya'nın yeri" diyen sessiz ama etkili bir duruşa dönüşmüştür. Nitekim Sadakat minik gelinine daha önce odanın bomboş halini göstermişti... Dün öylece boş duran o odanın bugün yeniden dolması bile başlı başına bir cevaptır.
Cihan, bir gün önce odasına geçit vermeyerek bu hadsiz sızma girişimine set çekmiş, kendi hayatının ve kalbinin sınırlarını açıkça çizmişti zaten. Şimdi ise o odayı gerçek sahibine hazırlayarak son sözünü söylüyor. Tam anlamıyla bir had bildirmeydi bu... Adeta "Ben bu evlilik kağıt üstünde derken ciddiydim" diyordu.
Sonuç olarak küçük kız, sadece eşyalarla dolu bir odadan ziyade Cihan'ın kalbinin başkasına ait olduğunu görüyor. Mirzaların ve Berfinlerin parayla, baskıyla ya da sözleşmelerle asla satın alamayacağı ve hükmedemeyeceği o alanın resmidir bu.
#UzakŞehir #CihAl
Dışarıdan bakıldığında bu sahne, güvenlik bariyerlerini aşıp hayranı olduğu bir rockstarın kulisine sızmayı başaran heyecanlı bir fankızın taşkınlığını andırıyor. Üstelik bu adam "bu evlilik kağıt üstünde kalacak" diyerek mesafesini koymuş ve "orası benim odam" diyerek net bir sınır çizmişken, Berfin elinde hediyelerle yatak odasına pervasızca dalıyor.
Ancak bu tavrın ardındaki asıl motivasyona baktığımızda, ortada masum bir hayranlıktan çok arkasına aldığı güce yaslanan bir sınır tanımazlık görüyoruz. Berfin'in bu denli had ve hudut tanımamasının temelinde, babişkosunun o malum sözleşmeyle Cihan'ı adeta avucunun içine almış olması yatıyor. Nişanın bozulamayacağını ve Cihan'ın bu duruma mecbur bırakıldığını bilmek, Berfin'e dokunulmaz bir özgüven alanı yaratıyor. Ona özel alanları hiçe sayma hakkı veren de, Cihan'ı kendi malı gibi görmesini sağlayan da tam olarak bu güven.
Sonuç olarak Berfin'in Cihan'ın sınırlarına bu denli rahat müdahale edişi, eline yeni bir Ken bebek verilmiş çocuğun hevesini andırıyor.
#UzakŞehir #CihAl
Dışarıdan bakıldığında bu sahne, güvenlik bariyerlerini aşıp hayranı olduğu bir rockstarın kulisine sızmayı başaran heyecanlı bir fankızın taşkınlığını andırıyor. Üstelik bu adam "bu evlilik kağıt üstünde kalacak" diyerek mesafesini koymuş ve "orası benim odam" diyerek net bir sınır çizmişken, Berfin elinde hediyelerle yatak odasına pervasızca dalıyor.
Ancak bu tavrın ardındaki asıl motivasyona baktığımızda, ortada masum bir hayranlıktan çok arkasına aldığı güce yaslanan bir sınır tanımazlık görüyoruz. Berfin'in bu denli had ve hudut tanımamasının temelinde, babişkosunun o malum sözleşmeyle Cihan'ı adeta avucunun içine almış olması yatıyor. Nişanın bozulamayacağını ve Cihan'ın bu duruma mecbur bırakıldığını bilmek, Berfin'e dokunulmaz bir özgüven alanı yaratıyor. Ona özel alanları hiçe sayma hakkı veren de, Cihan'ı kendi malı gibi görmesini sağlayan da tam olarak bu güven.
Sonuç olarak Berfin'in Cihan'ın sınırlarına bu denli rahat müdahale edişi, eline yeni bir Ken bebek verilmiş çocuğun hevesini andırıyor.
#UzakŞehir #CihAl
Eowyn retweeted
iki yıl önce bugün bi devir başladı, bir şey oldu.. o şey hep burda bizimle kalacak, yıllar geçse de hatırlanacak. daha gidecek yolumuz var🤍
"Parmağına yüzük takmış bir adamın kapısına gelecek kadar da küçülmem ben..."
Alya, Mine ya da Meryem değil ki parmağında başka bir kadının yüzüğü olan adamın kapısında aşk kırıntısı dilensin. Ne Mine gibi bebeğini bir koz olarak kullanıp adamı zincirlemeyi ne de Meryem gibi bir köşede geçmişin mağduriyetine ve melankolisine sığınmayı gururuna yediremez.
#UzakŞehir #CihAl


















