tanrı yalnızlığı

Kolaydı bir oyun mirası alaydın. Kolaydı inşa etmek üzerine. Alamadın, yoktu bir miras. Bize bir oyun inşa et dedin, getirdin mimarı. Başladı harcı karmaya, yerleştirdi tuğlaları. Baktın ki ev süper yükseliyor,dedin ki bu ev oldu, girelim içine. Daha sıvası, boyası yok, dinlemedin girdin içeriye. Baştan iyiydi, sonra soğuk başladı, dedin ki üşüdüm şimdi. Mimar dedi ki; Yaz için yetti ama ben daha kışı inşa etmedim, tamamlamadım, erken girdin içeriye. Ben tuğlayı daha yeni aldım, geçmişten kalanları da temizleyip kullandım.Dedin ki mimara; Kötü, yık binayı!' Sonra üzerine yağmur yağdı, ıslandın. Dedin ki: 'Yıktığım binanın çatısı tamamdı, beklesem şimdiye sıvası da biterdi.' Miras yok, çalışıyor Vincenzo. Önce camiaya özgüven, ardı sıra ait olduğu yere taşıdı kulübü Avrupa’ya. Sonra bir oyun kimliği falan kazandırdı, bitti bunlar. Artık saha içi organizasyon lazım, çok tekrar lazım. Ahşap çivisini söküp yerine beton çivisi bulman lazım. Yapacaktır bunları, yapar, yaptı da.. Senin hamurunu kardı bekle pişsin