فاطمه retweeted
+نیستی، کم پیدایی؟
- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر ( درگیر فروپاشی روانیام و حوصلتو ندارم )
فاطمه retweeted
بزرگسالی و مهاجرت باعث شده که نتونم خودمو بندازم بغل مامانم و گریه کنم که چرا همش اینجوری میشه؟ چرا هیچی درست پیش نمیره و اون نازم کنه و بگه من دلم روشنه، مطمئنم درست میشه و همه چیز معجزهوار درست میشد.
هم دورم ازش و هم دلم نمیاد توی این سن غصهی منو بخوره و هم همین الان میخوامش
فاطمه retweeted
آقا بنده به این نتیجه رسیدم که گربه مثل آدمیه که سالهاست پیش یه تراپیست خوب میره.
هم عشق داره هم بیش از حد سواری نمیده، مستقله، از لحظاتش لذت میبره، به ندرت افسرده میشه، ناراحتی و عصبانیتش رو همون موقع بروز میده و بعدش میذاره کنار...
فاطمه retweeted
شما مستقل شو، کیلومترها فاصله بگیر، خونه خودت رو داشته باش و ارتباطت رو به حداقل برسون ولی باز خانواده با یک جمله میتونه برای کل هفته مغزت رو درگیر کنه.
فاطمه retweeted
مثلاً کنار یک دوست صمیمی ممکنه هر چیزی به ذهنت رسید بگی.
مکث کنی.
ساکت بمونی.
حرفت رو نصفه رها کنی.
حتی بگی حوصله ندارم.
اما کنار یک آدم خاص، قبل از هر جمله باید فکر کنی:
«این رو بگم ناراحت میشه؟»
«الان دربارهم چی فکر میکنه؟»
اینجا Social Effort بالا میره.
فاطمه retweeted
بزرگسالی واقعا سخته. خودت افسردهای. دوستات افسردهن. در هر بگایی تنهایی. و در این میان همواره تلاش میکنی خودتو نکشی.













