Adrian Orłów

Cześć, Twitter! Tutaj założyciel @myPolitics__, zapraszam do obserwowania mojego profilu jeśli interesuje Cię biznes, polityka czy programowanie 😉

Skończmy już ten teatr

10 z 15s tego klipu to zbliżenia na twarze aktorów/celebrytów... To na pewno reklama Warszawy?

Szykujemy sporo nowości!

Gdy opadnie kurz, Sasin z Morawieckim będą musieli mimo wszystko stanąć w jednym szeregu. Polityka bywa bardzo przewrotna. Rozwody, konkubinaty, ale też i małżeństwa z przymusu to w niej rzecz całkowicie normalna. Wystarczy spojrzeć na to co się wydarzyło jakiś czas temu w Konfederacji - Braun odchodząc z ugrupowania Mentzena spotkał się ze sporą krytyką dawnego środowiska. Sam jego lider nazywał tę akcję "skokiem na główkę do pustego basenu". Tymczasem Braun w tym pustym basenie zaczął robić akrobacje i pływać, zdobywając i utrzymując poparcie w okolicach ok. 10%. Dziś Braun nie jest już tak aktywnie krytykowany przez środowisko Nowej Nadziei i Ruchu Narodowego. Nie ma tu przyjaźni, ale nie ma też wrogości. To pewnego rodzaju kohabitacja, która obu stronom przynosi korzyści, szczególnie w aspekcie budowania wzajemnej zdolności koalicyjnej. W PiS dziś trwa wielkie poruszenie. Członkowie stowarzyszenia Mateusza Morawieckiego zbuntowali się przeciw tzw. lojalkom, czyli oświadczeniom które uniemożliwiałyby im prowadzenie działalności pozapartyjnej w Rozwoju Plus. Sam były premier sprzeciwił się zamrożeniu działalności tegoż stowarzyszenia, stając tym samym w ofensywie przeciw Kaczyńskiemu. W efekcie 44 polityków sprzymierzonych z Morawieckim we wtorek zostanie prawdopodobnie wyrzuconych z partii. Sasin, lider frakcji anty-morawieckiej, może dziś się cieszyć, ale nie na długo. Dlaczego? Można mieć dzisiaj wrażenie, że ta cała historia to początek wielkiego wieloletniego sporu tak... ja w to nie wierzę. W polityce liczy się jedna rzecz - jest nią zdobycie i utrzymanie władzy. A by to zrobić trzeba osiągnąć wystarczającą liczbę mandatów i tu jest pies pogrzebany. Wszyscy politycy starają się dziś przekonywać, że walczą o samodzielną większość. Mogą to mówić, ale rzeczywistość jest taka, że zdobycie samodzielnej większości w tak rozdrobnionymobrazie politycznym jest skrajnie mało prawdopodobne. Ponadto dochodzą inne wyzwania - braki w strukturach, finansowaniu, kanibalizacja elektoratu... To wszystko można rozwiązać jednym prostym trikiem - jest to szeroka, wspólna lista i przyszła koalicja. Zjednoczona Prawica 2.0, składająca się co najmniej z PiS i R+, to politycznie najskuteczniejsze rozwiązanie w formacie kohabitacji i wspólnej listy. Dziś może być trudne do wyobrażenia, ale jest całkowicie prawdopodobne gdy obraz obu formacji sprowadzi się do ok. 20% + 10% czy 15% + 5% poparcia. Alternatywą nie jest samodzielne zwycięstwo PiS, jest jego marginalizacja. Przy nowym kierunku ideologicznym Prawa i Sprawiedliwości (wręcz identycznym z formacjami Brauna i Mentzena) nie można się spodziewać istotnego przyrostu poparcia wyborców. Gdy wyborcy mają do wyboru oryginał, świeży i niesplamiony latami rządów, a także kopię niemającą żadnej z tych przymiotów, to zawsze wybiorą oryginał, czyli którąś z Konfederacji. Stąd PiS zwyczajnie nie może liczyć na samodzielne odzyskanie większości umożliwiającej stworzenie rządu. A z Morawieckim... to zależy jak się zarysuje obraz polityczny w najbliższych miesiącach. Niemniej każda alternatywa koalicyjna będzie dla PiS lepsza niż samodzielny start, nawet jeśli miałoby to oznaczać np. rząd z udziałem części Konfederacji (Ruchu Narodowego). Bo tylko wtedy utrzymają wspólnie dominującą pozycję na prawicy. A co jeśli Morawiecki trafi na sondażowe dno i jego bet związany z pozyskiwaniem wyborców prawego brzegu centrum okaże się nietrafiony? No cóż... wtedy czeka nas powrót "synów marnotrawnych", tyle że na wyłącznych warunkach Nowogrodzkiej. Historia zna wielu takich co polegli rzucając rękawicę Kaczyńskiemu i to również może być jedna z nich. Żaden poprzedni nie był trzykrotnym premierem z szerokim zapleczem politycznym, ale żaden scenariusz nie jest niemożliwy. Tak oto cały ten spór jaki dziś obserwujemy zakończy się małżeństwem z przymusu. Nie z miłości, a z pragmatyzmu. Morawiecki i Sasin finalnie podadzą sobie ręce, mimo że cieszyć się nie będą. Jeden z nich będzie cieszył się mniej, tylko dziś jeszcze nie wiadomo który.

Dziś równość dostępu do wglądu do ocenionych prac egzaminacyjnych jest pozorna. Dla przykładu, osoba z małej miejscowości pod Lublinem musi przebyć kilkaset (a czasem nawet 1000!) km łącznie by zobaczyć swoją pracę. A z samego Lublina (8. największego miasta w Polsce)? 4.5 h pociągiem. To całkowicie absurdalna sytuacja, która realnie uniemożliwia takim osobom walkę o dobry wynik. Wykluczenie komunikacyjne, niskie dochody, brak samochodu czy niepełnosprawność realnie odbierają takim osobom możliwość wglądu do swojej pracy, bo nie mogą one pozwolić sobie na tak odległą, czasochłonną i drogą podróż. A gdyby się spóźniły? To wtedy muszą wnioskować o nowy termin. To marnuje czas urzędnika i czas zdającego, a przecież można byłoby rozwiązać to po prostu skanami prac odsyłanymi elektronicznie. W ramach mojej pracy w Radzie Młodzieży wraz z Kancelarią Prezydenta działamy obecnie nad rozwiązaniem tego problemu poprzez przygotowanie projektu zmiany ustawy o systemie oświaty. Mam nadzieję, że już za 2-3 miesiące uda się ją zaprezentować Prezydentowi, a Prezydent podejmie się inicjatywy ustawodawczej, która finalnie zdobędzie też uznanie rządu. To jest absolutnie problem ponadpartyjny, dotykający setek tysięcy uczniów każdego roku. Wierzę, że uda się to rozwiązać!

Kto był w młodzieżówkach, ten się w cyrku nie śmieje. Ja byłem. I podpisuję się pod niemal wszystkim, co Zalewski mówi w tym materiale. Młodzieżowe organizacje polityczne mają to do siebie, że gromadzą wielu skrajnych pod różnymi postaciami ludzi. Mam poczucie, że wysoka amibicja w młodym wieku często wiąże się też z takimi osobistymi dziwactwami. Jednocześnie sami politycy zamiast kształcić tych ludzi, traktują ich bardziej jak stojaki na tabliczki i tło do zdjęć. W efekcie członkowie młodzieżówek zamykają się w swoim własnym środowisku, zaczynają prowadzić wewnętrzne wojenki, dzielić się i nadużywać wpływu czy środków publicznych. A to wszystko jednocześnie sowicie zakrapiają alkoholem. Uczą się, że działalność w sferze publicznej nie jest oparta na wartościach i nakierowana na rozwój państwa, a na imprezach i wojnie o stołki. Nawet jeśli te stołki są pozorne, tak jak to jest w młodzieżówkach, to i tak stają się centralnym elementem działalności. Oczywiście warto sobie tu zadać pytanie - czy tak nie wygląda nasza dzisiejsza (dorosła) klasa polityczna? No... trochę wygląda. Ale czy młodzi powinni być uczeni tych samych wzorców? Nie powinni. Jedyne co w tym materiale wydaje mi się przesadzone to przeniesienie realiów młodzieżówek również na rady młodzieżowe. Te dobrze skonstruowane działają w odrębnym świecie, szczególnie gdy są aktywnie nadzorowane przez urzędników. O ile o historiach opowiedzianych w tym materiale też słyszałem, tak nie powiedziałbym, że poziom RMów jest jakkolwiek bliski młodzieżówkom. Wpływ większości rad młodzieżowych jest marginalny, ale absolutnie nie kryją pod sobą tyle zła co młodzieżówki. Rady młodzieżowe nie są blisko polityki, gromadzą ludzi o różnych poglądach i bardziej prospołecznych celach, często nastawionych po prostu na rozwój lokalnej społeczności, a nadzorują ich urzędnicy państwowi, a nie partie. I myślę, że dzięki temu są w dużo lepszym miejscu, które pozwala młodym rozwijać się w znacznie lepszym kierunku. Ja osobiście dobrze wspominam działalność w każdej organizacji, w którym byłem, ale w żadnej o nic szczególnego dla siebie nie walczyłem. Przyszedłem z intencji poznania polityki "od kuchni"... a w tym moja niedola, że właśnie poznałem. I bazując na swoim doświadczeniu, odradzam taką działalność każdemu bez naprawdę twardego kręgosłupa.

Zawód artysty już dzisiaj może być zabezpieczony przez państwo. Wystarczy uczciwie płacić podatki i składki na legalnych umowach.

Ignorant

Litości