Een ochtendcolumn Ik zat in de auto en luisterde naar een vertegenwoordiger van PRO, het voormalige GroenLinks-PvdA. Volgens mij was het bij BNR. De man vertelde het inmiddels vertrouwde verhaal over de breedste schouders. Over mensen met een jacht, die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Zijn partij was er voor de gewone werkende man. Het verhaal is overzichtelijk. Meer geld voor de zorg, het onderwijs en de bestaanszekerheid. We hebben een plan. De rijken gaan meer betalen. We belasten vermogen, winst en erfenissen zwaarder en daarmee betalen we de voorzieningen. Terwijl ik luisterde, vroeg ik me af wat er gebeurt als we gewoon eens uitvoeren wat PRO en en het inmiddels aan Pro vastgeklonken Volt hebben bedacht. PRO groeit in de peilingen. Het verhaal dat de breedste schouders de begrotingsproblemen zullen oplossen spreekt kennelijk aan. Laten we die beloofde bijdrage dan eens ophalen en kijken waar we uitkomen. Het CPB heeft dat doorgerekend. Met de plannen die GroenLinks-PvdA in 2025 aanleverde, komt de staatsschuld in 2060 uit op ongeveer 130 procent van de economie. Bij Volt op 150 procent. En ja, alle voorgestelde belastingverhogingen van beide partijen zijn daar in verwerkt. De jachteigenaar heeft dan meer betaald. Vermogen en erfenissen zijn zwaarder belast. Toch groeit de schuld met deze ingrepen door tot boven het huidige niveau van Frankrijk, dat nu op 119 procent staat. Het Frankrijk waarvoor de OESO berekent dat richting 2030 ongeveer 100 miljard euro aan structurele begrotingsverbetering nodig is. Het Frankrijk waar de regering de begroting niet meer sluitend krijgt en elke bezuiniging tot nationaal verzet leidt. Waar inmiddels de militairen de veiligheid van de burgers moeten bewaken. Het Frankrijk dat aan de rand van de financiële afgrond staat. Ook in Nederland klinken waarschuwingen. De Raad van State schreef bij een schuld die richting 126 procent gaat dat onze voorzieningen moeilijk houdbaar blijven. De plannen van PRO en Volt komen daarboven uit en dan zijn de gewenste belastingverhogingen al zonder compromissen meegerekend. Daar zit een merkwaardige belofte. De kiezer krijgt te horen dat de rijken de rekening zullen betalen. Dat voeren we vervolgens uit en als resultaat krijgen we dan een onhoudbare schuld die welvaartsmaatschappij naar zijn grenzen drijft. Met de belofte van de breedste schouders houden deze partijen het debat vandaag in een houdgreep. Waarom uitgaven begrenzen zolang er mensen met jachten zijn, zolang er nog bredere schouders zijn? Wie vraagt hoe we alles gaan betalen, krijgt hetzelfde antwoord. Haal het bij de rijken. Maar aan het einde van de doorrekening verschijnt een andere betaler. Onze kinderen. In de auto ging het over mensen die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Aan het einde van de rekensom blijken de breedste schouders de schouders te zijn van de generatie die nu nog in de schoolbanken zit.