Albert van der Wijk retweeted
“Dus er wonen in Israël 2 miljoen Arabieren/palestijnen?” Ja. “En die mogen dus stemmen?” Ja. “En ook in regering zitten?” Ja. “En hebben gelijke rechten?” Ja. “Dat wisten we niet. Israël is toch apartheidsstaat?”. Nee, in Israel is iedereen gelijk. “Waarom weten we dat niet”?
🎯
Hoe Rob de Wijk de rellen in Frankrijk wegdefiniëert opiniez.com/2026/10/28/hoe-r…
Albert van der Wijk retweeted
Die man woont al sinds de jaren tachtig in Azië en heeft al zijn geld verdiend met bedrijven die daar zijn opgezet. Waarom zou hij de tekorten van dit kabinet moeten ophoesten?
Albert van der Wijk retweeted
Biologisch.
Biologische kaas die voor gemiddeld 18,63 euro per kilo in de winkels lag, leverde supermarkten een winst van 1,20 per kilo op en de fabrikant 2,36 euro winst, terwijl de melkveehouder er 65 cent op toelegde.
Niet zo logisch dus.
Via @telegraaf ⬇️
Albert van der Wijk retweeted
Overtuigende cijfers: Gaza is geen genocide. 👇
What Israel did in Gaza may well go down in history as the most humane and precise urban warfare environment the world has ever known—the very opposite of genocide.
The entire purpose of a genocide is to push civilians into the killing zone.
Think about what happened in the Holocaust, where children in line at Auschwitz were given bars of soap, where inside of the gas chambers there were fake shower heads.
What was the point?
It was to trick and induce civilians to get in to the killing zone so that you could kill more of them more efficiently over time.
Israel has done the very opposite—warning civilians and then manning humanitarian corridors with its own soldiers, risking its own sons’ and daughters’ lives to ensure that civilians get out of the killing zone.
We see two remarkable things in Gaza.
First, according to preeminent urban warfare scholars like John Spencer, Richard Kemp, and Andrew Fox, Israel has the lowest militant-to-civilian kill ratio in the history of urban warfare.
Genocides have extreme civilian-to-militant kill ratios. Hundred, thousand, ten thousand-to-one. That’s the point of a genocide.
Here we have a militant-to-civilian kill ratio of may be two-to-one—not consistent not just with law of war violations—but much less with genocide.
Second, and more importantly, all genocidal regimes get better over time at killing civilians.
Again, think about the Holocaust. The Nazis started with firing squads killing 20, 30, 50 people at a time and realized that was too inefficient. Then they got these vans and filled them with exhaust pipes, and they would kill more people. And they said, “We’re never going to get to six million killing them this way.” That led them to construct these massive gas chambers and crematoria—the architecture of true genocide—to kill thousands and thousands of people cheaply and efficiently a day.
Israel has done the opposite.
Even if you believe Hamas’ numbers, the scale of civilian death in Gaza went down over time. Israel got better and better and spent hundreds of millions of shekels learning how to become more efficient at preserving innocent Palestinians’ lives.
Again, the very opposite of genocide.
An Open Letter to the University of Sydney @Sydney_Uni @mscott
Regarding the appointment of Jacinda Ardern as Professor of Practice
Dear Professor Scott,
I read with absolute disgust that the University of Sydney has appointed Jacinda Ardern as Professor of Practice, where she will apparently be sharing her wisdom on empathetic leadership, social cohesion and civic trust.
You cannot be serious.
You are quoted as saying:
"Dame Jacinda led New Zealand through events of profound consequence and her leadership demonstrated that empathy and resolve do not compete with one another; each can strengthen the other."
Appointing Jacinda Ardern to teach social cohesion is rather like appointing Jeffrey Dahmer to teach a course on wellbeing, or Jimmy Savile to run the local daycare centre. The sheer absurdity would almost be funny if the consequences of her leadership weren't so hideously tragic.
My name is Alia Bland. I am a co-founder of Voices for Freedom, an organisation established in New Zealand in 2020. For years, we stood alongside tens of thousands of ordinary Kiwis whose lives were torn apart by the policies of Ardern's government.
While the international media fawned over her kindness and compassion, we were dealing with the wreckage.
At the height of the COVID response, we were receiving upwards of 1,000 emails a day. Desperate people reaching out because they had lost their jobs, their incomes, their homes and, in many cases, their will to live.
People nearing retirement were forced to sell family homes they had spent decades paying off. Some are still living in caravans five years later.
Marriages collapsed. Families fractured. Lifelong friendships were destroyed. People who had served their communities for decades were suddenly treated like lepers because they declined a medical procedure.
Some of the people who came to us had spent their entire lives believing New Zealand was a decent, fair-minded country. Watching that belief crumble, and seeing what it did to them, was heartbreaking.
I cannot adequately describe the anguish in those emails. The desperation of parents wondering how they would feed and house their families. The humiliation of hardworking people being marched out of professions they loved. The despair of people who had done everything society asked of them, only to discover that their own government considered them disposable.
And presiding over it all was Jacinda Ardern, smiling for the cameras and telling the world how kind New Zealand was.
Kind? For whom?
Her government deliberately created a two-class society. Ardern herself acknowledged it publicly. New Zealanders were excluded from workplaces, businesses, events and ordinary social life. People were coerced into accepting a medical intervention under threat of losing their livelihoods.
And those who suffered adverse reactions to the COVID vaccines faced another nightmare. We fought for vaccine-injured New Zealanders whose lives had been devastated by serious physical harm, while many struggled to have their injuries acknowledged or receive adequate support.
The government's public assurances about vaccine safety deserve particular scrutiny. Officials knew about the myocarditis risk, including among young people. We have examined the records. Yet people raising legitimate questions about those risks were routinely dismissed and vilified.
The damage went far beyond lost incomes and broken relationships. An enormous number of New Zealanders lost faith in the very institutions they had trusted their entire lives. Government, health authorities, education, police and the media. That trust has not magically returned because Ardern has moved on to more prestigious surroundings.
While her government was busy marginalising people, we were building a nationwide support network to help them survive.
Voices for Freedom grew to more than 100,000 people on our mailing list, many representing entire families. More than 45,000 people signed up to our local groups across the country, which are still operational today in 2026. We established industry groups to help people fight for their careers, provided support through employment disputes and legal challenges, organised practical assistance and hand-delivered millions of flyers to households throughout New Zealand.
We did this while facing censorship, public vilification and government surveillance. Official records obtained since have confirmed that our activities and communications were being monitored and reported on.
Our volunteers gave everything they could to help people who had been abandoned by the institutions meant to protect them.
And now the University of Sydney wants to hold up the woman responsible for overseeing this period as a shining example of empathy and social cohesion?
It is sickening.
Professor Scott, did anyone at your university bother to speak with the people whose lives were destroyed under Ardern's leadership before celebrating her appointment?
Have you spoken to the former nurses, teachers and police officers who lost their careers? The families who lost their homes? The people still suffering from vaccine injuries? The parents whose children no longer speak to them?
Or did you simply swallow the carefully cultivated international image of Saint Jacinda, the compassionate leader who saved New Zealand?
I wonder whether you have considered why this internationally celebrated former prime minister now lives in Australia rather than the country she once led. The depth of hostility towards her among many New Zealanders should give you pause.
Because I can assure you, there is another side to that story. And there are hundreds of thousands of New Zealanders who live with the consequences.
I have no objection to universities studying Ardern's leadership. In fact, I would encourage it. There is an enormous amount to learn from what happened in New Zealand between 2021 and 2023. Like, what not to do...
But presenting her as someone uniquely qualified to teach empathy, social cohesion and civic trust, without acknowledging the extraordinary human suffering that occurred under her leadership, is an insult to the people who paid the price.
We were there, Professor Scott. We saw what happened. We picked up the pieces. We are still picking them up.
Some of those people will never recover what they lost.
And the woman who presided over it all gets a professorship in empathy.
What an absolute disgrace.
Yours sincerely,
Alia Bland
Co-founder, Voices for Freedom
New Zealand
Aan de ene kant wil dit kabinet bossen beschermen, aan de andere kant stoken ze ze op in biomassa centrales. Kan het nog gekker? @ministerBHOS @MinisterKGG
telegraaf.nl/politiek/minist…
Albert van der Wijk retweeted
Het failliet van onze samenleving, verpakt als iets positiefs. Fietsbuddy's en awareness teams zijn geen vooruitgang, maar de illustratie van hoe vrouwen jaren terug in de tijd worden geworpen. Na zonsondergang kunnen we niet meer naar buiten zonder begeleiding, omdat we dan geen mensen meer zijn, maar loslopend wild. Prooien die, als zij per ongeluk losraken van de kudde, met huid en haar verzwolgen worden door de roofdieren die er, ondanks de zorgvuldig gesnoeide en verlichte bosjes, rondsluipen. Toen ik als jonge vrouw in Amsterdam woonde en daar uitging fietste ik zonder problemen midden in de nacht alleen naar de pont. Zou het in het oh zo objectieve en pluriforme epos over Femke Halsema dat binnenkort uitkomt ook gaan over deze cultuurverandering? Want het is toch wel oppvallend: terwijl mijn vriendinnen en ik in het donker door de stad fietsen waakten verschillende burgervaders over ons. Nu, onder het toeziend oog van Halsema hebben de meisjes een buddy nodig om nog veilig thuis te komen. Maar ja hoor, het is een 'mannenprobleem'.
ad.nl/binnenland/niemand-hoe…
Zonder betaalmuur: archive.is/9GoV9
Albert van der Wijk retweeted
Je bent niet heel goed in lezen voor een zelfverklaard journalist. Ze noemt ze niet allemaal Hamas-supporters. Ze zegt wel dat je met Hamas-supporters meeloopt en daar valt geen speld tussen te krijgen.
Albert van der Wijk retweeted
From Top of the Pops in October 1976 this is Dutch group Pussycat with their only uk number one chart success Mississippi ( introduced by DJ David Hamilton)
* sold more than 5m copies worldwide
Albert van der Wijk retweeted
Een ochtendcolumn
Ik zat in de auto en luisterde naar een vertegenwoordiger van PRO, het voormalige GroenLinks-PvdA. Volgens mij was het bij BNR. De man vertelde het inmiddels vertrouwde verhaal over de breedste schouders. Over mensen met een jacht, die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Zijn partij was er voor de gewone werkende man.
Het verhaal is overzichtelijk. Meer geld voor de zorg, het onderwijs en de bestaanszekerheid. We hebben een plan. De rijken gaan meer betalen. We belasten vermogen, winst en erfenissen zwaarder en daarmee betalen we de voorzieningen.
Terwijl ik luisterde, vroeg ik me af wat er gebeurt als we gewoon eens uitvoeren wat PRO en en het inmiddels aan Pro vastgeklonken Volt hebben bedacht. PRO groeit in de peilingen. Het verhaal dat de breedste schouders de begrotingsproblemen zullen oplossen spreekt kennelijk aan. Laten we die beloofde bijdrage dan eens ophalen en kijken waar we uitkomen.
Het CPB heeft dat doorgerekend. Met de plannen die GroenLinks-PvdA in 2025 aanleverde, komt de staatsschuld in 2060 uit op ongeveer 130 procent van de economie. Bij Volt op 150 procent. En ja, alle voorgestelde belastingverhogingen van beide partijen zijn daar in verwerkt.
De jachteigenaar heeft dan meer betaald. Vermogen en erfenissen zijn zwaarder belast. Toch groeit de schuld met deze ingrepen door tot boven het huidige niveau van Frankrijk, dat nu op 119 procent staat.
Het Frankrijk waarvoor de OESO berekent dat richting 2030 ongeveer 100 miljard euro aan structurele begrotingsverbetering nodig is. Het Frankrijk waar de regering de begroting niet meer sluitend krijgt en elke bezuiniging tot nationaal verzet leidt. Waar inmiddels de militairen de veiligheid van de burgers moeten bewaken. Het Frankrijk dat aan de rand van de financiële afgrond staat.
Ook in Nederland klinken waarschuwingen. De Raad van State schreef bij een schuld die richting 126 procent gaat dat onze voorzieningen moeilijk houdbaar blijven. De plannen van PRO en Volt komen daarboven uit en dan zijn de gewenste belastingverhogingen al zonder compromissen meegerekend.
Daar zit een merkwaardige belofte. De kiezer krijgt te horen dat de rijken de rekening zullen betalen. Dat voeren we vervolgens uit en als resultaat krijgen we dan een onhoudbare schuld die welvaartsmaatschappij naar zijn grenzen drijft.
Met de belofte van de breedste schouders houden deze partijen het debat vandaag in een houdgreep. Waarom uitgaven begrenzen zolang er mensen met jachten zijn, zolang er nog bredere schouders zijn?
Wie vraagt hoe we alles gaan betalen, krijgt hetzelfde antwoord. Haal het bij de rijken. Maar aan het einde van de doorrekening verschijnt een andere betaler. Onze kinderen.
In de auto ging het over mensen die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Aan het einde van de rekensom blijken de breedste schouders de schouders te zijn van de generatie die nu nog in de schoolbanken zit.
Albert van der Wijk retweeted
Arnout Jaspers: Sterven insecten uit door landbouwgif? Nee, dat is het zoveelste kletsverhaal dat de ecolobby heeft wijsgemaakt aan politici en journalisten.
Leestip !
wyniasweek.nl/sterven-insect…
Albert van der Wijk retweeted
De eeuwige zondebok om boeren te demoniseren zakt door de poten: pesticiden in de hoogproductieve landbouw zijn niet de oorzaak van de recente achteruitgang van vliegende insecten, want er is geen recente achteruitgang van vliegende insecten. wyniasweek.nl/sterven-insect…
Albert van der Wijk retweeted
Een ochtendcolumn
In Frankrijk gaan mensen de straat op voor meer geld. Voor onderwijs, hogere lonen en betere voorzieningen. Wie de protesten volgt, zou kunnen denken dat de overheid daar nauwelijks nog iets uitgeeft.
De Franse overheidsuitgaven bedragen 57 procent van de economie. In de Europese Unie is dat gemiddeld 49 procent. Ook aan onderwijs besteedt Frankrijk meer dan het Europese gemiddelde. Toch heerst er grote onvrede.
We zouden daar iets van kunnen leren. Dat meer geld geen garantie is voor beter onderwijs of dat een grotere overheid geen tevreden bevolking garandeert bijvoorbeeld. De Franse staatsschuld bedraagt inmiddels bijna 116 procent van de economie, tegenover ruim 44 procent in Nederland. Dat klinkt misschien geruststellend, zolang je niet vooruitkijkt. Volgens het CPB loopt onze schuld zonder verdere maatregelen op naar 64 procent in 2040 en 137 procent in 2060. Daarmee komen we boven het huidige Franse schuldniveau uit.
Stakingen en protesten kunnen een regering dwingen een een bezuiniging terug te draaien. Voor de betrokkenen is dat een overwinning. Maar als de uitgaven blijven en de dekking ontbreekt, wordt de overwinning betaald door mensen die werken.
In Nederland volgen we Franse recept. Er moet meer geld bij en de breedste schouders moeten dat betalen. Het idee dat we daarmee een schuldontwikkeling van deze omvang kunnen keren, getuigt van een kinderlijke naïviteit. Toch valt die boodschap goed. Je hoeft niets in te leveren, want iemand anders betaalt.
In Frankrijk betaalt de tien procent huishoudens met de hoogste inkomens bijna driekwart van de inkomstenbelasting. Tegelijkertijd ontvangen bijna zes op de tien inwoners per saldo meer van de overheid dan er wordt bijgedragen. Frankrijk herverdeelt op grote schaal maar blijft geld tekort komen. Dat vraagt om een betere verklaring dan dat de breedste schouders onvoldoende bijdragen.
We hebben in Nederland ervaring met een toptarief van 72 procent. Dat stelsel werd hervormd omdat het onvoldoende functioneerde. Toch wordt een hoger tarief vandaag opnieuw gepresenteerd als een eenvoudige oplossing. Alsof mensen hun gedrag niet aanpassen en iedere belastingverhoging vanzelf de berekende opbrengst oplevert.
Het bestaan van rijke mensen garandeert geen dekking voor steeds hogere uitgaven. Een jaarlijks terugkerende rekening vraagt om jaarlijks terugkerende inkomsten. Als de uitgaven blijven groeien, moet het land ook steeds meer kunnen opbrengen. Die vraag verdwijnt voortdurend achter de belofte dat de rekening ergens anders kan worden neergelegd.
Bij het eerste zuchtje tegenwind haalde de regeringscoalitie een verandering van tafel die eerder nog noodzakelijk werd genoemd. Zonder daar een akkoord over een nieuwe financiële koers voor terug te krijgen. De bezuinigingen zijn geschrapt, over de dekking moet opnieuw worden onderhandeld. Zo geef je je onderhandelingspositie weg voordat de ander iets heeft toegezegd.
Pro en de vakbonden vierden hun overwinning met taart. Wie de rekening uiteindelijk draagt, bleef onduidelijk. Bij klimaatbeleid beroept deze politieke stroming zich voortdurend op onze verantwoordelijkheid voor volgende generaties. Die verantwoordelijkheid geldt ook voor de overheidsfinanciën. Kinderen erven immers ook de schulden waarmee we vandaag een politiek conflict afkopen.
Iedere euro die straks aan rente moet worden betaald, kan niet naar onderwijs, zorg of andere voorzieningen. Wie vandaag iedere hervorming tegenhoudt, kan daarmee de voorzieningen van morgen uithollen. We hebben de lessen uit ons eigen verleden. Frankrijk laat zien welke toekomst ons wacht als we noodzakelijke keuzes blijven uitstellen. Een overheid die steeds meer uitgeeft, een schuld die blijft groeien en een bevolking die desondanks vindt dat er te weinig gebeurt. We blijven elkaar beloven dat een ander de rekening betaalt. In werkelijkheid is die ander de volgende generatie.
Het tij lijkt te keren, goed stuk van @Simon_Rozendaal, absoluut dit weekeinde even lezen! En breng dan ook even een bezoekje bij @LiseFoundation
Media vertellen al vijftig jaar niet het eerlijke verhaal over kernenergie, maar AI verandert nu alles ewmagazine.nl/kennis/achterg…
Albert van der Wijk retweeted
Nausicaa Marbe snapt beter dan de juristen vd Raad van State wat een rechtstaat en de functie van grondrechten is,ihb bescherming van BURGERS tegen de staat,niet: bescherming van gezagsdragers (i.c.BOA's met religieuze symbolen)TEGEN burgers. Zie de draad telegraaf.nl/opinie/nausicaa…
Albert van der Wijk retweeted
De onvolprezen Nausicaa Marbe schrijft wederom de column die iedereen wil schrijven.
Het advies van de Raad van State over religieuze uitingen bij boa’s is werkelijk niet te volgen. Grondrechten die bedoeld zijn om burgers te beschermen, worden steeds vaker aangevoerd om religieuze voorschriften een plaats te geven binnen de instituties van de staat.
De redenering is even krankzinnig als gevaarlijk. Een uniform zonder religieuze symbolen beperkt letterlijk niemand in zijn geloofsbeleving. Het onderstreept slechts dat wie namens de overheid gezag uitoefent, niet zijn persoonlijke overtuiging vertegenwoordigt. Toch wordt dat onmisbare beginsel inmiddels omgekat tot discriminatie.
Helemaal schrijnend wordt het wanneer de positie van vrouwen ter sprake komt. Dat orthodox-islamitische voorschriften onderscheid maken tussen mannen en vrouwen, lijkt nauwelijks een probleem. Maar zodra de overheid weigert dat onderscheid in haar uniformbeleid over te nemen, krijgt men het verwijt vrouwen ongelijk te behandelen. De rechtsstatelijke logica wordt zo volledig op de kop gezet.
Alsof dat allemaal niet absurd genoeg is, verlangt de Raad van State bovendien bewijs dat religieuze uitingen bij handhavers daadwerkelijk problemen veroorzaken. Alsof fundamentele beginselen pas bescherming verdienen wanneer de eerste incidenten zich hebben voorgedaan. En alsof burgers die zich ongemakkelijk voelen tegenover een religieus herkenbare gezagsdrager, dat zonder terughoudendheid kenbaar zullen maken in deze Orwelliaanse tijd.
Onder het mom van inclusiviteit worden religieuze aanspraken steeds vanzelfsprekender gehonoreerd, terwijl principiële bezwaren daartegen verdacht worden gemaakt. Wie grenzen stelt, discrimineert. Wie uitzonderingen eist, beroept zich zogenaamd op vrijheid.
Daarvan profiteert uiteindelijk niet de individuele vrijheid, maar juist de religieuze orthodoxie die de voorschriften buiten de privésfeer erkend wil zien. De islam begrijpt als geen ander hoe institutionele ruimte kan worden benut om maatschappelijke invloed uit te breiden.
Dus zo ontstaat een sluipende verschuiving: door een opeenstapeling van uitzonderingen, juridische omkatredeneringen en bestuurlijke concessies.
Leesvoer!
telegraaf.nl/opinie/nausicaa…
Albert van der Wijk retweeted
Well, that escalated quickly. 🇫🇷
12 million views on my own channels alone. And an estimated 100 million views worldwide.
What started as a little AI satire about a very dedicated Paris tour guide somehow went viral around the world this week.
Countless reposts, international news coverage and TV broadcasts. At this point, I’ve completely lost count.
Here’s a little compilation of some of the places it ended up.
And the tour guide? Still completely unbothered.
Merci beaucoup! 🇫🇷
Albert van der Wijk retweeted
1/ In -uiteraard- Trouw: 'Wat een heldin, Femke Halsema'. De politie had wel degelijk kunnen optreden. Art. 9 Grondwet (betogingsrecht) bevat dezelfde clausule als art. 7 lid 3 Grw (vrijheid van meningsuiting): 'behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet', dwz dat een
De superrijken verlaten Londen om hun vermogen te beschermen. Met Labour aan het roer verliest de Britse hoofdstad in rap tempo zijn status van speeltuin voor miljardairs.
ad.nl/buitenland/speeltuin-v…























