L retweeted
از گلوریا استاینم که امروز درگذشت: «فمینیسم هیچ‌‌وقت در مورد کار پیدا کردن برای یک زن نیست، بلکه دربارهٔ عادلانه کردن زندگی برای همه است. مسأله رسیدن به یک تکه از کیک موجود نیست، ما خیلی زیادیم، مسأله پختن یک کیک تازه است».
L retweeted
نام اثر: تو چی؟
کلام و اجرا: توماج
youtube.com/watch?v=2uqBotG2…
L retweeted
از میدون فاطمی که خیابون فلسطین رو میای پایین دست چپ داخل کوچه نور بخش، یه جایی هست بنام "باغ کتاب چاپار زرتشت"
رایگان کتاب امانت میده. اگر کتابی دارید که نمی‌خوایدش اهدا کنید اینجا.
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
L retweeted
در تمام دنیا کسی تمایلی نداره راجع به تعرض‌ها و تجاوزها در آشرام‌های یوگا حرف بزنه. جز پرداختن به فرقه‌ی اوشو کسی راجع به روایات و پرونده‌های وحشتناک تجاوز و تعرض به زنان و مردان در میسور و حول پاتابی جویس و مکتب آشتانگا نمی‌پردازه. کسی انگشت اشاره نمی‌گیره سمت بیکرام و محکومیتش در آمریکا و کثافتی که حول هات یوگا و تمرین در سونای عرق‌ریزان راه انداخت. همین الان کسی اشاره نمی‌کنه چطور هند با یوگای ضدخشونت به شکل سیستماتیک در خدمت تسکین سربازان ارتش اسراییل از نسل‌کشیه و آی‌دی‌اف چند تا معبد اختصاصی خودش رو در دهلی و ریشیکش و دارامشالا زده. توی همین ایران کسی جرات نداره بگه فلان مربی مشهور چند تا مربی رو زیر دستش آزارجنسی داده و با روانشون بازی کرده، کسی از ترس پرونده‌سازی اشاره نمی‌کنه فلان یوگی‌سلبریتی باهوش چطور وسط بیابون برای خودش فرقه‌سازی کرده و سال‌هاست جیب مردم رو از سوراخ روانشون خالی میکنه.
نمی‌دونم... برای هرکس چیزهایی مهمه. من بعد از سفر به هند ترجیحم خارج شدن از چتر این بساط بود. کاری که میکنم وامدار یوگای سنتی هست، ولی اسم خودش رو پیدا خواهد کرد.
L retweeted
خرج یک میلیارد دلار در پنج سال برای رسانه پروپاگاندای ایران انترنشنال
A new FT report reveals that Iran International's parent company, based in the Cayman Islands, is controlled by Saudi Research and Media Group, which is effectively a state media platform.
The report also shows that the network's owners have spent nearly $1 billion funding the channel over the last five years. Yet the company has no real revenue!
Gift link in reply.
L retweeted
من از روایت‌های آزار تعجب نمی‌کنم، متاسف و خشمگین می‌شم، اما غافلگیر نه. در تمام این سالها در فضاهای دانشگاهی، فرهنگی و سیاسی آنقدر از زنان روایت آزار شنیدم که می‌دونم آزارجنسی استثنا نیست، بخشی از واقعیت فراگیر مناسبات قدرته. به خصوص اونجا که مردان، شهرت، محبوبیت، اعتبار یا موقعیت دارن، باید هوشیارتر بود، نه ساده‌‌دل. آزار اغلب دقیقا جایی رخ میده که قدرت، تحسین و مصونیت به هم گره می‌خورن.
L retweeted
پژمان جمشیدی متجاوز به نود و نه ضربه شلاق محکوم شد و یک بچه نوزده ساله به دلیل سنگ پرتاب کردن اعدام شد. لجنزار دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، متجاوز شلاق تعزیری میگیرد و معترض به نداشتن نان در آن اعدام میشود.
L retweeted
برای بچه‌هایی که همیشه اینترنت رو تجربه کردن شبیه کابوسه، انگار دوباره یه جنگ و قرنطینه‌ی کووید رو از سر می‌گذرونند و حتی بدتر. زندگی بدون یوتوب و پادکست و اسپاتیفای براشون بحرانه، عواقب روانی‌ش از جنگ کمتر نیست.
This Post is from an account that no longer exists. Learn more
L retweeted
اینستاگرام و پینترست از زندگیم تقریبا حذف شدن. دیگه اکانت پلاس هوش مصنوعی ندارم، اپلیکیشن‌های عکس و ویدئو رو از روی گوشیم پاک کردم و به ندرت موسیقی آنلاین گوش می‌دم. این تازه وضع منه که کانفیگ می‌خرم. اطرافم آدمایی هستن که ۳ماهه عملا اینترنت ندارن.
گویی برگشتیم به دهه ۸۰.
L retweeted
یکی از علت‌هایی که آدم‌ها سالها می‌تونن به خشونت جنسی ادامه بدن همین حلقه‌ی اطرافیان‌شون هست که فضا رو برای آزارگری‌شون امن میکنه.
L retweeted
وقاحت یعنی ماه‌ها به مردم بفروشی که «این آخرین نبرده» و جنگ «آخرین راه نجات»، بعد وقتی نه آن نبرد آخرین شد، نه جنگ راه نجات و جمهوری اسلامی موند و وحشی‌تر از همیشه به جان مردم افتاد طلبکارانه بپرسی: «پس مبارزه مدنی چه شد؟»
مبارزه مدنی هیچ وقت وعده سقوط یک شبه، پیروزی فوری یا توقف فوری اعدام نداده بود. این شما بودید که این رویاها رو می‌فروختید.
مسئول مستقیم اعدام‌ها جمهوری اسلامیه اما کسانی که جنگ رو نسخه نجات معرفی کردن و هشدارها درباره تشدید سرکوب، امنیتی‌تر شدن کشور و عقب رونده شدن جامعه مدنی رو نادیده گرفتن امروز حق ندارن طلبکار مبارزه مدنی بشن. اگر مسئولیت‌پذیر نیستید حداقل وقیح نباشید و فرافکنی نکنید.
L retweeted
بعد از قطع اینترنت، بچه‌های داخل صفحه «ناشنیده‌ها» رو راه انداختن.
هر شب یه روایت از «زندگی در جنگ» منتشر میکنه؛ روایت‌هایی که تمرکزش فقط روی ویرانی و وحشت نیست. زندگی رو اون‌طور که آدم‌ها دارن تجربه میکنن منعکس میکنه.
پیشنهاد میکنم دنبالشون کنید.
instagram.com/naa.shenideha/
L retweeted
نمی‌دونم چند ماه تعطیلی مدرسه چه بلایی سر روان بچه‌ها و رشد اجتماعی‌شون میاره. ما یکی در خانه داریم و این بچه داره خل میشه از اینکه دوستانش رو نمی‌بینه. از آموزش فشل و غیرجدی آنلاین، از بازی نکردن و فعالیت فیزیکی کمتر، از اینکه هر روز گرفتار آپارتمانه یا باید با من یا مادرش بیاد در فضای زمخت کاری. پنچر و بی‌حوصله است. بلایی که این بی‌ثباتی بر سر تک‌تک شهروندان این مملکت، از ریز و درشت، میاره رو نمیشه اندازه گرفت واقعا.
L retweeted
یه فکری به حال قطعی اینترنت بکنید.
نمی دونم چجوری! ولی یکی یه فکری به حال این خاموشی بکنه.
کسب و کارهای اینترنتی نابود شدن، نه صدایی داریم، نه صدایی می شنویم.
زندگی هر روز سخت تر میشه و انگار یه گوشه ی دنیا بی خبر از همه جا داریم ذره ذره آب میشیم.
انگار اصلا در دنیا وجود نداریم!
L retweeted
بعد آزادی تا چند وقت به اینجا دسترسی نداشتم. بعد که ممکن شد دیدم همزمان نوشتن در اینستا و توییتر در توانم نیست. حالا وضعیت بدتر هم شده، وضعیتی که حس می‌کنی نمی‌شود حرف مفید و معناداری زد ولی درعین حال سکوت هم ممکن نیست.
علی‌الحساب اینقدر بگویم که سلول سلول تنم ازین جنگ بیزار است.
L retweeted
لحظه هولناکی که در دوره جنگ برای همکار عزیزم پیش آمده بود.
ساعت ۱۱:۳۰ صبح بود. جراح زنان در اتاق عمل رحم را برش می‌زد تا بچه را بیرون بیاورد که برق رفت. همه فکر کردند برق اضطراری روشن میشود و ادامه دادند. یک دقیقه بعد چند انفجار مهیب انگار درست دم اتاق عمل شنیده شد. نه راه پس داری نه پیش. با تولد بچه صدای انفجار آمد و اتاق عمل پر از گرد و خاک شد.
راهی جز ایستادن و ادامه عمل نداری. مادر باردار زیر دستت بیهوش است. باید با قدرت بمانی.
بالاخره عمل تمام شد. بیماران سرم به دست فرار کرده بودند. در یک لحظه همه جا هرج و مرج شده بود.
L retweeted
این را یکی از دوستان فعال داخل ایران برایم نوشته که سالها زندگیش را صرف مبارزه با این رژیم کرده و اولیه ترین امکانهای زندگی را هم از دست داده است. او سومین نفر است که در این روزهای تاریک در نفسهای بریده اینترنت برایم مینویسد:
"فضای عریان داخل ایران الان اینجوریه :
گرانی شدید و خطر کمبود یا نایابی کالاهای اساسی زندگی بخصوص اغذیه،
شیوع شدید بیکاری، کلمه شیوع رو بکار میبرم چون عین ویروس کرونا به سرعت توی جامعه داره تکثیر میشه،
حس وحشتناک خطر فروپاشی روانی، خانواده ها در اثر فقر و بیکاری و گرانی،
و حالتی مستاصل بین امید و نا امیدی در نگاه مردم به مذاکرات... اما از مذاکرات قراره چه معجزه ای بیرون بیاد؟ ساختن کشور جنگ زنده و بازگشت به حداقل حالت قبل از جنگ، چند ماه یا چند سال طول میکشه؟
به گمان من بله این است حاصل جنگ طلبی رویا فروشان برای مردم...
اوضاع اقتصادی خیلی خیلی بده
بعد یکی مثل حسین علی مجری اینتراشغال، منو و امثال منی که رنج حبس و زندان رو کشیدیم متهم میکنه داریم از رانت این رنج مون نون میخوریم
اصلا دوست نداشتم و ندارم از وضعیت وخیم اقتصادی خودم برای مردم بگم ولی من هشت ساله روی لبه ی تیغ، زندگیم رو پیش بردم، با حداقل ترین هزینه برای زندگی خودم و خانواده ام.
هشت ساله هر روز حس میکنم دیگه به سقوط نزدیک شدم و این روزا، کابوس سقوط داره دیوانه م میکنه حتی قادر به تهیه داروهای اعصاب و روانم هم نیستم
بعد اینها از خارج کشور منو متهم به رانت خوری میکنن چون در مخالفت جنگ حرف میزنم."