مرگ تدریجی یک رویا

همه چکهارو بدون مبلغ و حتی تاریخ، کاملا سفید امضا کردم انداختم جلوش که فقط دست از سرم برداره. طلبکارا یا میومدن در خونه مامانم یا زنگ میزدن انواع فحشها رو میدادن(بانک از مجردیم شماره و آدرس اونجا رو داشت) میدونستم اشتباهه ولی اونقد خسته بودم که میگفتم برم زندان از دستش راحت بشم.

این روزا بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم: که کاش آدم‌های درست سر راه آدم‌های درست قرار بگیرن. درست بودن با آدم غلط خیلی دردناکه، با آدمایی که ته مسیرشون فقط خودشونن، نه تو. شبیه حرفاشون نیستن.